pasxalitsa

2011-05-08T20:31:00.000+03:00

Εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται.

O φίλος.

2011-05-03T13:29:00.000+03:00

Μάλλον το καλύτερο.

2011-04-17T20:02:00.000+03:00

Η κυρία Ρούλα.

2011-04-16T23:32:00.004+03:00

Είναι μερικές ιστορίες, που αν τις κοιτάξεις από μακριά, μοιάζει τόσο φανερή η αρχή του κακού. Δεν τολμάς βέβαια να το πεις στον άλλον, ποιος είσαι συ που θα του πεις πως εκείνος ο δρόμος που διάλεξε τότε, τον έφερε εδώ που είναι σήμερα, πως ίσως αν δεν είχε πάρει εκείνη την απόφαση σήμερα θα ήταν κάπου αλλού. Μα, λες και ξέρεις κι εσύ αν αυτό το αλλού θα ήταν καλύτερο? Μπορεί να ήταν και πολύ χειρότερο.
Ακούω λοιπόν κάτι τέτοιες ιστορίες και μου 'ρχονται δάκρυα στα μάτια. Να, η κυρία Ρούλα ας πούμε, που την πάντρεψαν με προξενιό, έφυγε απ'το χωιρό της για να παει σε ένα άλλο - ο θεός να το πει χωριό- μέρος με 4 σπίτια, πριν απο 35 χρόνια μιλάμε τώρα. Για φαντάσου, ούτε ρεύμα, ούτε νερό, ούτε τίποτα. Με όλη την οικογένεια του άντρα της μαζί. Τέσσερα χρόνια κάτσανε έτσι, όλοι μαζί, με τόσες δυσκολίες κι ύστερα φύγανε για το χωριό, εντάξει αυτό το έλεγες χωριό, καμια 40ρια σπίτια. Έκανε και δυο παιδιά, ο άντρας οικοδομή, σύντομα όμως το 'ριξε στο ποτό- συνηθισμένο φαινόμενο για τους κατοίκους απομονωμένων περιοχών. Ο πεθερός, ένας απίστευτα σκληρός τύπος, θα 'λεγες πως δεν αγάπησε ποτέ τίποτα, δε γέλασε ποτέ με τίποτα, δε χάρηκε ποτέ με τίποτα, δεν ικανοποιήθηκε ποτέ με τίποτα- δεν ξέρω πώς να ένιωσε με κάτι φόνους που του χρεώνουν.
Τέλος πάντων, τα χρόνια κύλισαν, σκληρά, δύσκολα και όχι ευχάριστα. Όλες οι ελπίδες της κυρίας Ρούλας είχαν πέσει -πού αλλού?- στα παιδιά. Να καλοπαντρέψει το κορίτσι, να μείνει κοντά της το αγόρι, όπως κάνουν παραδοσιακά τα αγόρια στα μέρη αυτά.
Ήρθε λοιπόν αυτή η καλή ώρα για το κορίτσι. Καλή? Κάπως ειρωνικό.
Αυτή ήταν μια απο τις πιο χαρούμενες περιόδους της ζωής της, ήταν μια επιτυχία για κείνη, είχε αποκαταστήσει το κορίτσι της και μάλιστα μ' ενα παιδί καλό, προκομένο, που θα της εξασφάλιζε μια καλύτερη ζωή απ' τη δική της.
Έτσι, η κυρία Ρούλα ησύχασε κατά κάποιο τρόπο, γιατί ως γνωστόν το κορίτσι είναι το βάσανο, για το αγόρι είχε καιρό μπροστά της να ασχοληθεί.
Πέρασαν περίπου 5 χρόνια ήρεμα, απέκτησε και δυο εγγονούλες, μεγάλη χαρά της έδωσε η κόρη της.
Ήρθε τότε εκείνη η μέρα που κανείς δε θέλει να θυμάται, μέρα χειμωνιάτικη, κρύα και βροχερή, μέρα κυνηγιού, μέρα κακή, μέρα θανάτου.
Κι έτσι η κόρη της βρίσκεται μάλλον σε χειρότερη θέση απ' την ίδια, με δυο παιδιά, χήρα, να μένει με τα πεθερικά της στη μέση του πουθενά, στη μέση του χαμού. Να μη μπορεί να μείνει, να μη μπορεί να φύγει, να μη μπορεί να πιστέψει, να ελπίσει, να ζήσει.
Τρία χρόνια μετά η κατάσταση παραμένει ίδια. Κοιτάζουμε την κυρία Ρούλα και δεν ξέρουμε τι να της πούμε, δεν υπάρχουν λέξεις. Μας κοιτάζει κι εκείνη και δεν ξέρει τι να μας πει, δεν υπάρχουν λέξεις.
Μονάχα σήμερα, έτσι αναπάντεχα, μια εξίσου κρύα και βροχερή μέρα όπως τότε, η κυρία Ρούλα είπε: "Έζησα πολύ δύσκολη ζωή παιδί μου. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο δύσκολη. Αλλά τι περιμένεις, ο φτωχός κι ο ορφανός, καλή τύχη δεν έχουν. Δεν πειράζει όμως παιδί μου. Τίποτα δε θα πείραζε αρκεί να μην είχε συμβεί αυτό. Αυτό ήταν μεγάλη συμφορά".
Την κοιτούσα και το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να κουνάω το κεφάλι μου σα χαζό για να της δείξω πόσο συμφωνώ, πόσο τη συμπονώ, πόσο λυπάμαι. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
"Τι να κάνουμε παιδί μου. Θα το περάσουμε κι αυτό. Θα το περάσουμε".

Πόσα μαθήματα μαζεμένα σε δυο φράσεις.
Εντάξει ξέρω, ο καθένας από κει που είναι αναλόγως στεναχωριέται και χαίρεται.
Πρέπει όμως, πρέπει οπωσδήποτε, συχνά-πυκνά, να κοιτάζει γύρω του.
Να βλέπει τις Ρούλες της ζωής του και να αναρωτιέται μετά αν αξίζουν αυτά για τα οποία στεναχωριέται. Αν αξίζουν, ας το κάνει. Να παίρνει παράδειγμα για τη δύναμη. Πρέπει.

Αργίες.

2011-04-14T12:51:00.004+03:00

Όταν ο άνθρωπος δεν ασχολείται με τίποτα, όταν δεν εκτονώνει κάπου την ενέργειά του, τη δημιουργικότητά του, όταν δεν απασχολεί το μυαλό του, αρχίζει να σκουριάζει και σιγά σιγά αρρωσταίνει. Είτε το μυαλό του, είτε το σώμα του, είτε και τα δυο μαζί.
Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι στο χωριό σπανίως παθαίνουν άνοια. Βλέπω γέρους και γριούλες 85 χρονών να είναι μέσα στους κήπους, να σκαλίζουν, να ποτίζουν, να έχουν ζώα, να έχουν δραστηριότητες, ευθύνες, να είναι ζωντανοί. Την ίδια στιγμή βλέπω ανθρώπους 60 χρονών κλεισμένους στα διαμερίσματα, όλη μέρα μπροστά στην τηλεόραση, εγκλωβισμένοι, ανενεργοί, να μην έχουν έναν άνθρωπο να μιλήσουν, μια δουλειά να κάνουν, μια ευθύνη να αναλάβουν, μια ζωή να ζήσουν.
Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, πιάνονται από οτιδήποτε ασήμαντο, ανούσιο, ξένο, και του δίνουν σημασία, το μεγαλοποιούν και νομίζουν πως βρίσκουν κάποιο ενδιαφέρον. Κλέβουν ό,τι μπορούν απ'τις ζωές των άλλων για να μπορέσουν να ζήσουν, αντί να προσπαθούν να ζήσουν τη δική τους ζωή. Συνήθως έχουν προβλήματα υγείας ή/και ψυχολογικά, οπότε αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα να ασχολούνται και το τέλειο άλλοθι για να μην προσπαθούν να αλλάξουν τίποτα. Δεν ξέρω αν υπάρχει καλύτερη δικαιολογία απ' το δε μπορώ, δεν είμαι καλά, δε φταίω εγώ, η υγεία μου δε μ' αφήνει. Στο εν τω μεταξύ τα zanax δίνουν και παίρνουν σε όλες τις ηλικίες, για όλες τις περιπτώσεις.
Όταν όμως πρέπει να δουλέψεις γιατί αλλιώς δε θα'χεις να φας, όταν όλη την ημέρα κουράζεσαι και φτάνει το βράδυ για να πέσεις στο κρεβάτι σου πτώμα απ' την κούραση, τότε δεν ξέρω αν έχεις την πολυτέλεια να ασχοληθείς με το πόδι που πονάει ή με το μυαλό που βυθίζεται. Δεν προλαβαίνεις.
Αργία μήτηρ πάσης κακίας έλεγαν. Κάτι ήξεραν.

Θέμα οπτικής.

2011-04-12T20:28:00.003+03:00

Όλος ο κόσμος λέει "η ζωή είναι δύσκολη, η ζωή έχει βάσανα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας" κλπ
Εγώ νιώθω πως η ζωή είναι πολύυυυυ ωραία, μα πραγματικά πολύ ωραία, και καμιά φορά έχει και μερικά βάσανα και δυσκολίες.
Βλέπουμε ό,τι θέλουμε.

Και μια σκέψη.

2011-03-04T20:47:00.001+02:00

Το να κάνεις παιδί σημαίνει ότι βάζεις στοίχημα προσωπικής αξιοπιστίας.

Ν' ανοίξουμε κανα παραθυρο

2011-03-04T20:21:00.002+02:00

Κρίμα τούτο το σπιτάκι μου το παραμέλησα εντελώς.
Όμως, η αγάπη μου όλη πάει αλλού.
Σιγά-σιγά θα ισορροπήσω...:)

Καληνύχτα

2010-12-21T13:59:00.001+02:00

Eίν' ακριβός ο αέρας που φτύνεις,
ακριβό το ποτό και το πίνεις.
Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι,
είν' ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι,
είν' ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Λύσσα ο έρωτας, χάδι ο έρωτας,
κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
Στα 17 σου πηδάς το καλάμι,
στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις πού πας.

Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.
Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π' ανοίγει,
το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει·
συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

Θηλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας,
καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
φοβάσαι και ξέρεις πού πας.

Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.
Σάπια ηλικία και αδυναμία.
Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος
στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι:
τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας,
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα,
έχει γούστο και φλόγα
είναι κάτι σαν ρόδα:
σε πατάει και σε παίρνει,
μόνο ίχνη σου σέρνει.

Τα τσιμέντα (ξανά).

2010-12-20T13:50:00.000+02:00

Για τους φίλους μου :)

Φτερά δυο μέτρα έβγαλα
και θέλω να πετάξω
πως θα ξεφύγω έλεγα
το δρόμο μου ν' αλλάξω

πού να σταθώ πού ν' ανεβώ
στο πιο ψηλό κοντάρι
και πριν να πέσω στο κενό
να δώσω μια να τιναχτώ
να φτάσω το φεγγάρι

ρίζες στην άμμο έβγαλα
και θέλω να βλαστήσω
στην τύχη χαμογέλαγα
για να μη βλαστημήσω

πως να σταθώ να κρατηθώ
να κάνω την πατέντα
κι ακόμα δύναμη να βρω
για να φυτρώσω στο μπετό
να σπάσω τα τσιμέντα

Κρίμα.

2010-12-14T12:28:00.004+02:00

Τι άλλο είναι ο άνθρωπος εκτός από συναισθήματα?
Καζάνι που βράζει όταν δεν τα μοιράζεται.
Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο άσχημο γίνεται, αρχίζουν να ξεχειλίζουν και να χύνονται άτσαλα και ακανόνιστα όσα δεν χωράνε πια.

Με πόσους τρόπους μπορεί κάποιος να ζητήσει?
Παρακαλάς, ρωτάς, ζητάς, απαιτείς, απειλείς.
Τίποτα.

Μπορεί κάποιος να είναι και πολύ ευτυχισμένος
και πολύ δυστυχισμένος ταυτόχρονα.
Δεν με πιστεύεις.
Προσπαθώ απεγνωσμένα να σε πείσω πως δεν αστειεύομαι.

Τι κρίμα να μην βλέπεις.

Κάποτε θυμάμαι τα συναισθήματά μας ήταν ο κόσμος όλος.
Μόνο γι' αυτά ζούσαμε, μόνο μ' αυτά ζούσαμε.
Μόνο γι' αυτά μιλούσαμε, μόνο μ' αυτά μιλούσαμε.
Τώρα?

Όλο και πιο πολλή σιωπή.
Όλο και πιο πολλή μοναξιά.
Και το καζάνι να βράζει.

Τι κρίμα να μην βλέπεις.

Στο 'χω πει με χίλιους τρόπους.
Γι' αυτό ζω: για να ανακατεύω το καζάνι μου
με τα καζάνια των άλλων.
Κι εσυ κλείνεις το καπάκι σου.
Και στο δικό μου ούτε μια ματιά.

Φεύγω.
Τι κρίμα που δεν το βλέπεις.

"Θα ρίχνω εκεί που περπατάς
τον όρκο μας να τον πατάς
κι ας με πονούν οι μέλισσες
κι εσύ που δε με θέλησες"

Νανούρισμα.

2010-12-13T13:19:00.004+02:00

Βρε πώς αλλάζουν τα γούστα...:)

Ένα μήνα μετά.

2010-11-09T14:35:00.004+02:00

Ένα μήνα μετά, κι ενώ μέχρι τώρα στη ζωή μου έχω σπαταλήσει ατελείωτες ώρες ασχολούμενη με τον εαυτό μου, τα σώψυχά μου, αναλύοντας τα έσω και τα έξω, όλα αυτά μοιάζουν πολύ ασήμαντα, σαν να μπήκαν στη θέση τους ή σαν να μην υπάρχουν πια, σίγουρα πάντως έχασαν πολλές θέσεις στη λίστα προτεραιοτήτων, και τώρα η προτεραιότητα είναι μια, ή τουλάχιστον κυρίως μια, και οι άλλες ακολουθούν. Βλέπεις έγινα μαμά, χα, πολύ παράξενο ακούγεται κι όμως είναι αληθινό, είτε το πιστεύεις είτε όχι είμαι η μάνα κάποιου, δηλαδή του πιο όμορφου (αντικειμενικά) αγοριού του κόσμου, το λέω και το ξαναλέω, τον κοιτάζω ξανά και ξανά και πάλι απίστευτο μου φαίνεται, εγώ που μέχρι χτες ένιωθα παιδί τώρα έχω παιδί, αλλά επειδή σιχαίνομαι τα γλυκανάλατα, πολύ δύσκολα μπορώ να περιγράψω χωρίς να μου φαίνομαι γελοία, πάντως ήθελα σ' αυτό εδώ το ημερολόγιο να υπάρχουν καταγεγραμμένα αυτά τα πρώτα συναισθήματα, δεν είναι ακριβώς ευτυχία, ούτε περηφάνια, ούτε χαρά, ίσως λίγο απ' όλα, θα το περιέγραφα περισσότερο σαν βαθιά αγάπη που φυσικά γεννά και ευτυχία και χαρά κι απ' όλα, όλα όσα μπορεί να σε κάνουν να φαίνεσαι εντελώς χαζοχαρούμενος αλλά και τι με νοιάζει πια.
Τώρα ναι, μπορώ να πω φίλοι μου, πως η ζωή είναι πολύ ωραία.
Με εμπόδια και δυσκολίες, αλλά πάντως πολύ ωραία.

Κι όμως.

2010-10-02T20:16:00.000+03:00

Καμιά φορά η ευτυχία κρατάει περισσότερο από μια στιγμή.

Στην Αθήνα (μου).

2010-09-21T22:55:00.002+03:00

Η ομορφιά είναι υπόθεση της στιγμής.
Αν είσαι τυχερός.

Οπότε, τι να κάνει κι η φαντασία;
Διεγείρεται απ' την ασχήμια.

Στον απολογισμό

2010-09-16T21:13:00.001+03:00

Δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει "μακάρι να είχα περάσει περισσότερη ώρα στη δουλειά".

Οι μέλισσες.

2010-09-10T19:10:00.001+03:00

Καλοκαιρινά (2)

2010-09-05T12:12:00.003+03:00

Δεν είναι το ψέμα μα η αλήθεια
ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς.

Ξυπνάει η σκονισμένη μου χαρά
μέσα απ τις λάσπες που κοιμάται τόσα χρόνια
και μου ζητάει ξεχασμένα δανεικά
και λαχταράει μεθυσμένα σταυροδρόμια

Πεινάει η απελπισμένη μου καρδιά
καταβροχθίζει ό,τι απόμεινε από μένα
και παραδέρνει από δω στο πουθενά
φορώντας ξέφτια της αγάπης ματωμένα

Παραμιλάει η ξεχασμένη μου ζωή
τραυλίζει ξόρκια, μπερδεμένες απαντήσεις
κι όλο τρεκλίζει μες τις θύελλες γυμνή
σαν μια ζητιάνα με κλεμμένες αναμνήσεις

Κι ακούω την κουρασμένη μου φωνή
μια να κλαίει μια να γελάει με μανία
σαν κάποιο φάντασμα που χάθηκε στη γη
και το κυκλώνει μια θανάσιμη αγωνία

Εσύ με ένα βλέμμα σβηστό,
-μια παλιά σου συνήθεια-
προσπαθείς το χαμό να μη δεις
Δεν είναι το ψέμα μα η αλήθεια
ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς

μουσική: Διάφανα Κρίνα
στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

Καλοκαιρινά (1)

2010-09-04T22:11:00.001+03:00

Ποιος αλήθεια αντέχει να αναλάβει ταπεινό ρόλο στην περιοχή της μεγαλύτερης και ευκολότερης -και ίσως και της μόνης- εξουσίας της ζωής του, της γονεϊκής?

Ένα ακόμα.

2010-07-23T13:57:00.001+03:00

Στου Χάρου τις λαβωματιές βότανα δε χωρούνε, ούτε γιατροί γιατρεύουνε, ούτ'άγιοι βοηθούνε.

Αφιερωμένο.

2010-07-23T11:01:00.001+03:00

Και ούτε στο νυχάκι του δε φτάνει η αφεντιά μας.

Κάντε πίσω.

2010-07-19T15:59:00.003+03:00

Πάλεψα πολύ για να φτάσω εδώ που είμαι.
Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος θα πει σιγά, θα μπορούσες να είχες παλέψει και περισσότερο. Μιλάω για το πώς το νιώθω εγώ, με βάση αυτό που είμαι, από πού κατάγομαι, ποια ήταν η οικογένειά μου, πώς μεγάλωσα, με βάση το χαρακτήρα μου, το μυαλό μου και τα λοιπά.
Επίσης δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος θα πει πως θα μπορούσα να βρισκόμουν και κάπου καλύτερα ή και κάπου χειρότερα. Με ενδιαφέρει ότι βρίσκομαι σχεδόν εκεί που θέλω κι αυτό το βρίσκω κατόρθωμα.
Μπορεί να μην πάλεψα ιδιαίτερα για να βρω δουλειά ή για να επιβιώσω- μπορεί εδώ να επιβεβαιώνεται η θεωρία πως όταν κάτι δεν σε ενδιαφέρει, έρχεται από μόνο του.
Πάλεψα όμως πάρα πολύ για την ψυχική μου ισορροπία, για να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που θέλω, με τις σχέσεις που θέλω, πληρώνοντας το ανάλογο κόστος σε μέρες μοναξιάς, σε βάθος πληγών, σε μέγεθος απογοήτευσης καθώς και σε ψυχιατρικά ιατρεία.
Πάλεψα για να ορίσω τη ζωή μου μόνη μου, για να είμαι ανεξάρτητη, για να μη χρειάζεται να γλείφω κανέναν, να μη χρειάζεται να συμβιβαστώ με πράγματα πιο βαριά απ’ όσο άντεχα, πάλεψα να ξεπεράσω θανάτους και αρρώστιες, πληγές και απώλειες.
Δεν έχει σημασία –ξαναλέω- αν αυτά είναι σπουδαίες ή ασήμαντες μάχες, μεγάλες ή μικρές, σημασία έχει πώς τα βίωσα εγώ: με κόπο.
Επίσης, δεν προσπαθώ να πω πως εδώ που βρίσκομαι είναι κάτι τόσο σπουδαίο – κοινώς δεν περηφανεύομαι. Απλώς περιγράφω την πραγματικότητα.
Εξάλλου είναι πολλοί αυτοί που με κρίνουν για τις επαγγελματικές ευκαιρίες που πέταξα, για τα λεφτά που δεν κυνήγησα, για μια «καλύτερη» ζωή σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια φυσικά.

Κυρίως πάλεψα –προφανώς γιατί αυτό θεωρούσα σημαντικότερο- για τη σχέση μου. Για να βρω το άλλο μου μισό όπως το είχα ονειρευτεί, για να έχω τη σχέση που είχα ονειρευτεί και για να μπορέσω να φτιάξω την οικογένεια που είχα ονειρευτεί.
Γιατί αυτό πίστευα πως θα με κάνει ευτυχισμένη.
Δεν νομίζω πως υπήρξα ποτέ άπληστη, δεν τα ζήτησα ποτέ όλα, ήθελα μόνο να μη χρειαστεί να συμβιβαστώ για πράγματα που θεωρούσα σημαντικά, να μην κάνω εκπτώσεις εκεί που δεν έπρεπε. Ήθελα να είμαι ευτυχισμένη με τον άντρα που θα αγαπήσω, απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά και για μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Έτσι, δεν πιστεύω ότι ήταν και θέμα τύχης. Δεν μου έτυχε ο άντρας μου, πόνεσα πολύ για να τον βρω, για να τον κερδίσω, για να τον κρατήσω και για να έχουμε τη σχέση που έχουμε.
Τώρα λοιπόν, νιώθω πως είναι η σειρά μου. Η σειρά μου να χαρώ, να είμαι ευτυχισμένη, να απολαύσω ό,τι κατάφερα, να ξαπλώσω για μια στιγμή πίσω στην καρέκλα μου με κλειστά τα μάτια και να χαμογελάσω επιτέλους.
Δεν έχω χώρο αυτή τη στιγμή για λύπες, για προβλήματα, για καπρίτσια και για υποχωρήσεις.

Είναι κάπως σαν τη φάση με τα λεφτά: αυτοί που τα απέκτησαν με κόπο τα εκτιμάνε πολύ περισσότερο απ’ αυτούς που τα βρήκαν έτοιμα και δε χρειάστηκε καθόλου να κοπιάσουν γι’ αυτά. Κάπως έτσι βλέπεις τους μεγαλύτερους που ξεκίνησαν με μια δραχμή στην τσέπη να είναι πολύ πιο σεμνοί και ταπεινοί από τους νεότερους που τα βρήκαν έτοιμα και τα σκορπάνε δεξιά- αριστερά χωρίς να τα υπολογίζουν. Λογικό, αφού δεν ξέρουν πώς είναι να ζεις χωρίς αυτά.

Ποιο είναι το θέμα λοιπόν?
Το θέμα είναι ότι εφόσον νιώθω να κόπιασα τόσο πολύ για να φτάσω ως εδώ, χωρίς να μου ‘χει χαριστεί τίποτα, δεν είμαι –προς το παρόν – διατεθειμένη να τα μοιραστώ αυτά, ειδικά με ανθρώπους που δεν έχω επιλέξει. Νιώθω μερικές φορές σαν τη γάτα που αν τολμήσεις να πλησιάσεις τα νεογέννητά της βγάζει νύχια και είναι έτοιμη να σε κατασπαράξει. Μπορώ πολύ άνετα να μοιράζομαι τη ζωή μου με αυτούς που διάλεξα να είναι δίπλα μου, γίνομαι όμως πολύ επιθετική μ’ αυτούς που προσπαθούν να μπουν με το ζόρι, να αρπάξουν κάτι από τη ζωή μου χωρίς να τους το προσφέρω, με κείνους που θεωρούν ότι το δικαιούνται απλά και μόνο επειδή η ζωή τους έφερε κοντά μου.
Αυτό συμβαίνει απλούστατα επειδή φοβάμαι. Επειδή δεν νιώθω ακόμα τόσο σίγουρη. Είπαμε μοιάζει κάπως με τη φάση με τα λεφτά, αλλά δεν είναι το ίδιο. Για τα λεφτά που έχεις μπορείς να είσαι σίγουρος, είναι κάτι χειροπιαστό, η χαρά, η ευτυχία, η ανεξαρτησία και η αυτονομία όμως δεν είναι. Χρειάζεται καθημερινός αγώνας και μεγάλη προσπάθεια για να τα διατηρήσεις και φυσικά μπορεί πολύ εύκολα να τα χάσεις.
Άρα, οτιδήποτε μπορεί να θεωρήσεις πως είναι απειλή, σε κάνει να βγάζεις νύχια.
Με πιάνει πολλές φορές το παράπονο λοιπόν, κυρίως μ’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν γιατί αντιδρώ.
Φοβάμαι και γι’ αυτό θυμώνω. Αντιδρώ γιατί νιώθω πως απειλούμαι.
Από αυτούς που θέλουν να αποφασίσουν για μένα, να μου υποδείξουν πως θα ζήσω, να μου πάρουν αυτά που μου αναλογούν, να ζήσουν μέσα από μένα, να ευτυχήσουν από τη δική μου ευτυχία.
Ακόμα κι αν δεν υπάρχει απειλή, οφείλετε να σεβαστείτε πως έτσι θέλω να ζήσω και πως κάποια πράγματα θέλω να τα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Δε θυμάμαι να σας χρωστάω τίποτα, σωστά?

Επομένως: κάντε πίσω.
Κάντε πίσω κι αφήστε να σας χαρίσω από μόνη μου ό,τι νομίζω.
Αν δεν πιστεύετε πως είμαι αρκετά μεγαλόψυχη, τότε δε με ξέρετε αρκετά.
Κάντε πίσω κι αφήστε με να σας ανοίξω εγώ τις πόρτες, μη σπρώχνετε για να μπείτε.
Αν δεν πιστεύετε πως θα το κάνω, ελάτε να παραπονεθείτε.
Κάντε πίσω και σταματήστε να ξεπερνάτε τα όρια.

Νοσταλγία.

2010-07-10T17:50:00.001+03:00

Α ρε κάτι φίλοι...

2010-07-07T19:22:00.002+03:00

Φίλοι μεγάλοι και σοβαροί. Καταξιωμένοι και επιτυχημένοι.
Που ξεκατινιάζονται θάβοντας ο ένας τον άλλον πισώπλατα και ανταγωνίζονται για το ποιος είναι καλύτερος, σ' έναν αγώνα δίχως κανένα νόημα.
Που δε διστάζουν να σε χρησιμοποιήσουν με όποιο τρόπο μπορούν προκειμένου να αναδειχθούν νικητές.
Που περιμένουν από σένα μια τόση δα αφορμή, ένα πράσινο φως, για να ξεκινήσουν το παιχνίδι τους, πιστεύοντας ότι βρήκαν έναν σύμμαχο ακόμα.
Τόσο αστείο...και τόσο λυπηρό ταυτόχρονα.

Πόσο μεγάλη απάτη είναι τελικά η ηλικία...νομίζεις πως το ότι κάποιος έχει περάσει τα σαράντα ή τα πενήντα σημαίνει ότι θα είναι και ώριμος, θα τα' χει βρει με τον εαυτό του, δεν θα ασχολείται πια με τόσο μικρά κι ασήμαντα.
Κι ενώ γύρω του συμβαίνουν πράγματα τραγικά, πράγματα που θα' πρεπε να τον ταρακουνήσουν, να τον κάνουν να αναθεωρήσει, να μαλακώσει, να χαμηλώσει, αυτός εκεί...ακάθεκτος.
Από τη μια μεριά λυπάμαι τόσο πολύ, πόσος χαμένος χρόνος, πόση χαμένη ζωή να ζει κανείς που δεν έχει επαφή με τον εαυτό του. Απ' την άλλη θυμώνω πολύ για το μάταιο του πράγματος, για το ανώφελο της προσπάθειας, για τον πόνο της προδοσίας.
Κι ενώ πιστεύω στη θεία δίκη, κι ενώ τη βλέπω να' ρχεται, πολύ αμφιβάλλω αν την παίρνουν χαμπάρι. Και μάλλον δεν θα το μάθουμε και ποτέ.
Τι κρίμα.

Αγκαζέ.

2010-07-06T10:16:00.006+03:00

Αυτό που κάνει ο χρόνος είναι ότι σε βοηθάει απλώς να το πάρεις απόφαση. Βλέπεις πως όσος καιρός κι αν περάσει, όσο κι αν κλάψεις, όσο κι αν χτυπηθείς, το γεγονός παραμένει. Ούτε πίσω γυρίζεις, ούτε διορθώνεται τίποτα, ούτε πονάει λιγότερο, ούτε τίποτα. Μόνο αυτό: το παίρνεις απόφαση.
Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να το αντιμάχεσαι, πρέπει να το πάρεις αγκαζέ και να συνεχίσεις. Σε όλη σου τη ζωή θα το έχεις αγκαζέ – όπως και διάφορα άλλα φαντάζομαι. Έτσι, αντί να το έχεις συνεχώς μπροστά σου με αποτέλεσμα να μη βλέπεις τίποτα άλλο, τώρα το έχεις δίπλα σου και προχωράτε μαζί. Μπορείς να δεις και άλλα πράγματα, και κυρίως χαρούμενα πράγματα, υπάρχει χώρος για χαρές και γέλια αλλά πάντα με μια τόσο μεγάλη λύπη αγκαλιά.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν κλαίμε για τους εαυτούς μας ή για σένα, η απάντηση είναι πότε το ένα, πότε το άλλο. Νομίζω πως αυτό που σκέφτομαι πιο συχνά είναι πως σου άξιζε να ζήσεις μια καλύτερη ζωή, μια όμορφη ζωή, με πολλή αγάπη. Είναι προφανές ότι είχες άλλη άποψη. Επίσης συχνά σκέφτομαι πώς γίνεται μερικές αναμνήσεις να κρατιούνται ζωντανές τόσα χρόνια μετά που φαίνονται σαν να ‘ταν μόλις χθες. Πώς κατάφερα να κρατήσω ζωντανές κάποιες εικόνες, θα το’ θελα πολύ μάλλον. Άπειρες σκέψεις ειδικά για σένα, γενικά για τις απώλειες, τελειωμό δεν έχουν.

Κάποτε τραγουδούσα και χόρευα αυτό το τραγούδι.
Από τότε αποφεύγω και να το ακούσω.

9 χρόνια μετά είναι όλα πολύ διαφορετικά.
Είμαι ευτυχισμένη κι εσύ έχεις τη θέση σου.
Σε έχω πάρει αγκαζέ και προχωράμε.
Μακάρι να ήξερα πως βλέπεις.

Συμβαίνουν κι αυτά.

2010-07-02T14:22:00.002+03:00

Δεν το 'λπιζα κορόϊδο να πιαστώ.
Αλλά δε βαριέσαι. Θα περάσει.
Ούτε κι εσύ έχεις.
Μήτε μαχαίρια, μήτε μπεγλέρια.
Γιατί δεν είσαι μάγκας.

Τα αυτονόητα.

2010-06-27T00:23:00.001+03:00

"Αν δε ζήσεις τη ζωή να στηρίζεσαι στα πόδια σου, δεν είναι ζωή.
Είναι σύμπτωση".

Και μια παντοτινή.

2010-06-14T12:10:00.002+03:00

Με καινούργιο φουστάνι

Και αντί απαντήσεως στη "διαφωνία":

Μ. Χιώτης- Χρ. Κολοκοτρώνης

Καινούργια αγάπη.

2010-06-14T11:19:00.000+03:00

Μέρος γ'

2010-06-12T22:43:00.002+03:00

"Μια μέρα" της είπε εκείνος καθώς τη φιλούσε,
"θα δέσω τα κορδόνια μου στα μαλλιά σου"

"Μην υπόσχεσαι" του απάντησε και απομακρύνθηκε.
"Δε θέλω άλλες υποσχέσεις".

Την ξανατράβηξε κοντά του και της είπε:
"Μη φοβάσαι, πλύθηκα με χρόνο πολύ πριν φτάσω ως εδώ. Προτού σ' αγκαλιάσω.
Κάθισε. Θα σου εξηγήσω":

Μέρος β'

2010-06-12T22:21:00.002+03:00

"Σειρά μου" του είπε.

Σηκώθηκε πάνω και χόρεψε.

Του έδειχνε το σκοτάδι της με κάθε τρόπο.
Όμως εκείνος δεν φοβόταν.
Και φυσικά δεν έφευγε.
Επέμεινε. Μάταια.

"Μια μέρα..." του ψιθύρισε, "μια μέρα..."
όμως η φράση της δεν ολοκληρώθηκε.
Την άρπαξε και φύγανε.

Μέρος α'

2010-06-12T21:36:00.003+03:00

Είχαν ανταλλάξει ελάχιστες κουβέντες.
Μια φορά που προσπάθησε κάτι να πει, τον έκοψε:
"Δε μου χρειάζονται εμένα ερωτικές εξομολογήσεις", του είπε.
"Αυτά είναι για τους βλάκες.
Να μου παίξεις τι νιώθεις, μπορείς?"

Εκείνος χαμογέλασε σαν να επρόκειτο για το πιο εύκολο πράγμα.
"Απόψε το βράδυ", της είπε.
"Απόψε το βράδυ θα παίξω μόνο για σένα.
Και θα στα πω όλα".

Και κάτι "άσπρο" όπως εζητήθη.

2010-06-11T14:43:00.004+03:00

Δέχομαι πιέσεις πανταχόθεν.
Τούρκικες, όχι ό,τι να' ναι.

Διαβάζω το "Ιμαρέτ". Καιρό είχα να απολαύσω ένα βιβλίο, γι' αυτό μάλλον το διαβάσω πολύ αργά, δε θέλω να τελειώσει. Τούρκοι και Αρτινοί μαζί, τι ωραίος συνδυασμός!

Ο Αντ1 παίζει τις 1000 και 1 Νύχτες, θα ξεκατινιαστούμε τούρκικα φέτος το καλοκαίρι, θέλοντας και μη. Γουστάρω.

Κι έχεις και τον x2 να ανεβάζει τούρκικα τραγούδια κι εγώ η άσχετη να μην ξέρω τι να απαντήσω....

(Το μόνο που ξέρω είναι πως νιώθω πιο κοντά σ' αυτούς, παρά στους άλλους).

Θα μάθω όμως. Θα πάω να μάθω...

Θα παω να μάθω τούρκικα....γιατί τσιφτετέλι αποκλείεται.

Ωραία που τα λες.

2010-06-11T13:18:00.001+03:00

"Ανοίγοντας την ντουλάπα της ζωής σου, ό,τι δε σου κάνει πέταξέ το.
Ό,τι σου περισσεύει χάρισέ το".

Αλλόκοτα.

2010-06-02T17:18:00.003+03:00

Τι αλλόκοτο πλάσμα είναι ο άνθρωπος.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο σ' αυτή την πλάση: ο θάνατος.
Κι αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που ο άνθρωπος αντιμάχεται και
αρνείται τόσο πεισματικά να δεχτεί.

Κι όταν όμως έρθει, προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει με το χρόνο.
Ο χρόνος που όλα τα γιατρεύει.
Ο πανδαμάτωρ.
Ο χρόνος, που δεν υπάρχει.

Και λίγο θλιβερό.

2010-06-01T20:33:00.002+03:00

Είναι λίγο παράξενο που κάποιοι άνθρωποι διαλέγουν να σε κρίνουν τη στιγμή της αδυναμίας σου.

Τη στιγμή που εσύ λες "δεν μπορώ, λυπάμαι", ο άλλος σου λεει "δεν το περίμενα αυτό από σένα".

Και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς δεν περίμενες?
Πως θα ξεστόμιζα κι εγώ κάποτε ένα "δεν μπορώ" ή
πως τη στιγμή της ανημπόριας μου θα κοιτάξω να βάλω πάνω απ' όλους τον εαυτό μου και να τον προστατεύσω?

Σιγά σιγά.

2010-05-22T21:20:00.003+03:00

Μερικές φορές, κάποια συγκλονιστικά γεγονότα δε χωράνε να γραφτούν πουθενά. Ούτε σε γράμματα, ούτε σε άρθρα, ούτε σε ημερολόγια, όσο προσωπικά ή απρόσωπα είναι αυτά, όσο κι αν σε ξέρουν ή δε σε ξέρουν αυτοί που σε διαβάζουν. Είναι που εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να πεις τίποτα, δεν βρίσκεις λόγια, ξαφνικά η σιωπή μοιάζει να είναι τόσο γλυκιά, τόσο θεραπευτική.
Νομίζω πως πρέπει να περάσει καιρός για να καταφέρεις να πεις κάτι. Μπορεί και όχι.
Δεν ξέρω.
Συγκλονιστικά γεγονότα είναι για παράδειγμα ένας θάνατος. Μια ζωή. Μια αρρώστια.
Ένας έρωτας.
Και μόλις τώρα συνειδητοποιώ πως αυτό το διάστημα, συνέβησαν όλα.

Μάλλον το πρώτο συμπέρασμα που θα τολμούσα να γράψω,
είναι πως τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο.
Θα δούμε.

Κανένα καλό νέο.

2010-01-29T11:29:00.002+02:00

Έπειτα αυτό που σκέφτομαι είναι πως δεν ακούς κανένα καλό νέο.
Τα νέα είναι πως κάποιος αρρώστησε, κάποιος πέθανε, κάποιος απολύθηκε, κάποιος χώρισε, κάποιος χρωστάει κ.ο.κ.
Μπορεί τις χαρές να τις κρατάμε για τους εαυτούς μας επειδή είναι τόσο λίγες και τόσο πολύτιμες.
Αναρωτιέμαι όμως κατά πόσο είμαστε προσανατολισμένοι στο να δημιουργήσουμε χαρά.

Για παράδειγμα σκέφτομαι πως τελευταία την καθημερινότητά μου την απασχολούν θέματα όπως αν θα βρω να παρκάρω, αν θα προλάβω να μαγειρέψω, αν θα προλάβω να παω να δω τη μάνα μου, πόσο βαριέμαι να ισιώσω τα μαλλιά μου, πότε να βρω χρόνο να παω κομμωτήριο, πολλά λεφτά χάλασα πάλι, πόσο βαριέμαι να παω στη δουλειά κλπ
Πουθενά δεν υπάρχει σκέψη για κάτι ευχάριστο, να πάω μια βόλτα, να δω φίλους, να παω ένα σινεμά, ένα θέατρο, αν τύχει και μου προτείνει κάποιος οκ, αλλά από μόνη μου καμία σκέψη προς αυτή την κατεύθυνση.
Έτσι όλα τα άσχημα νέα τα οποία είναι αναπόφευκτα, δεν έχουν αντιστάθμισμα.
Κατά συνέπεια βαραίνεις πολύ και νιώθεις πως δεν αντέχεις, και ύστερα πού να βρεθεί όρεξη για κάτι ευχάριστο αφού είναι όλα μαύρα. Και ο φαύλος αυτός κύκλος δεν έχει τέλος.
Ίσως ήρθε η ώρα να βάλω ένα τέλος.
Ή έστω να δημιουργήσω αυτό το αντιστάθμισμα που μου λείπει.

Κι ύστερα?

2010-01-29T11:22:00.002+02:00

Άλλοι προσεύχονται.
Άλλοι τρομοκρατούνται.
Άλλοι ψάχνονται.
Άλλοι ξεχνιούνται.
Εμένα σε αυτή τη φάση, αυτό που μου βγαίνει είναι να προσπαθήσω να αποδεχτώ αυτό το εντελώς παράλογο, απρόβλεπτο και τυχαίο. Να αποδεχτώ πως αυτό είναι, οι άνθρωποι θα αρρωσταίνουν, δεν θα αρρωσταίνουν, θα φεύγουν νωρίς, θα γερνάνε, εύκολα, δύσκολα, κι ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.
Όπου νιώθει καλύτερα ο καθένας.

Μονάχος.

2010-01-26T23:04:00.000+02:00

Αει σιχτίρ.

2010-01-26T20:13:00.003+02:00

Μια βόμβα εξερράγη απόψε. Και απόψε. Μπορεί να μην ήταν στα δικά μου χέρια αλλά ήταν στου διπλανού. Δηλαδή στα δικά μου. Στην καρδιά μου.

Όσα και να γίνουν, όσοι άνθρωποι κι αν αρρωστήσουν, όσοι κι αν χαθούν, νομίζω πως ποτέ δε θα το χωνέψω πώς είναι η ζωή, τόσο απρόβλεπτη. Τόσο παράλογη. Τόσο πολύ να πρέπει να συμβιβαστείς μ' αυτό το παράλογο, κάπου το 'λεγε κι ο Καμυ αυτό μα τώρα δα δε μπορώ να θυμηθώ τίποτα. Παγώσαν όλα, τα μάτια τρέχουν, ο θυμός ανεβαίνει, θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω πως είναι πολύ πουτάνα η ζωή και αντε στο διάολο πια με τις αρρώστιες και τις μαλακίες αλλα βλέπεις είμαι και τύπος καθώς πρέπει, παρ' όλο που ονειρεύομαι ένα ράφι απ' την Παρουσίαση γεμάτο κρύσταλλα και να τα φέρω όλα κάτω.
Με μανία.

Δε θέλω ρε φίλε άλλες αρρώστιες, άλλα νοσοκομεία, άλλους επικείμενους θανάτους, δε θέλω να κοιτάζω κανέναν στα μάτια και να σκέφτομαι πόσος καιρός του απομένει ακόμα, βίαια, όχι απ' τη φύση του. Σκατά τα κάναμε, πήραμε τη ζωή μας λάθος, λάθος ζούμε, λάθος πράγματα κυνηγάμε, λάθος ιεραρχήσεις, λάθος προτεραιότητες, όλα ένα λάθος.
Κι εκεί ακριβώς είναι που λεω πως θέλω να 'μαι γέρος ρε, γέρος, θέλω να πατήσω ένα κουμπί και να είμαι ήδη 80 χρονών, να ξέρω πως τη σκαπούλαρα, σου την έσκασα και δεν αρρώστησα, δεν πέθανα πριν την ώρα μου, κι ας είμαι 80 χρονών, κι ας είναι η ώρα να πεθάνω. Να είναι η ώρα όμως. Όχι βίαια. Όχι απρόβλεπτα. Όχι άρρωστη.
Αει σιχτιρ πια. Αει σιχτιρ.

Ακούς καλά?

2010-01-26T15:50:00.000+02:00

Το εύχομαι.

Ο τρόπος.

2010-01-25T12:06:00.002+02:00

Αν υποθέσουμε πως τον τρόπο να συνδέεσαι με τους ανθρώπους τον μαθαίνεις από τους γονείς σου, κι αυτοί από τους γονείς τους που τον έμαθαν από τους γονείς τους και πάει λέγοντας, αυτό σημαίνει πως κάποιο χαρακτηριστικό σου μπορεί να είναι ίδιο με του προ-προ-προ-προγόνου σου. Σημαίνει πως ο τρόπος μεταφέρεται- με τις σχετικές τροποποιήσεις πάντα- κι αυτό είναι εντυπωσιακό. Εντυπωσιακό επειδή το διαιωνίζεις χωρίς να το ξέρεις, χωρίς να προσπαθείς -όπως κάνεις π.χ. με τη γνώση, ή με μια οικογενειακή συνήθεια- αβίαστα και αυθόρμητα.

Oι Νίκοι και η νίκη με το Γιάννη που δε γιάνει και τον Κώστα που τα χώνει.

2010-01-24T19:20:00.004+02:00

Εδώ και καιρό ξύνουμε πληγές. Εκ περιτροπής. Πότε τη μια πότε την άλλη.
Γυρίζουμε γύρω απ' τα ίδια ονόματα.

Οι Νίκοι νικούσαν πάντα.
Ακόμα συζητάμε τις ήττες και προσπαθούμε να τις διαχειριστούμε. Ένας πατέρας που ξέρετε κι ένας τρελός που δε θέλετε να ξέρετε.
Ανυπομονώ για την ανατροπή.

Οι Γιάννηδες πάλι είναι πληγές που αιμορραγούν. Τις ξύνουμε κι εμείς, αλλά κι αυτές δε λένε να σταματήσουν. Είναι γλυκός ο πόνος? με ρωτάει ο ψυχίατρος. Πού να ξέρω τι σημαίνει γλυκός πόνος? Ο πόνος είναι πόνος. Τι σημασία έχει αν είναι γλυκός ή αν δεν είναι?
Γι' αυτή την περίπτωση δεν ξέρω αν έχουμε να ελπίζουμε σε τίποτα.

Κι ύστερα, χώστα Κώστα. Γλέντι, χαρά και πανηγύρι.
Ε, να' χουμε και κάτι καλό.

Δευτέρα βράδυ.

2010-01-19T13:25:00.002+02:00

Στο Πριν το χάραμα, Καισαριανή. Ο Αποστόλης Βαγγελάκης κλαρίνο, ο Dasho Kurti ακορντεόν ο Χρήστος κιθάρα κι ο Κώστας μπουζούκι. Κάθε Δευτέρα.
Ο ένας καλύτερος απ' τον άλλον.

Εννοείται πως δεν πήγα για δουλειά σήμερα :)

Σκόρπια για τώρα.

2010-01-17T18:19:00.002+02:00

Έχω τις βίδες μου και είναι πολλές.
Με τις πιο πολλές γελάμε. Ευτυχώς.

Συχνά είμαι κατσούφα.
Αν δεν ήμουν, πώς θα προσπαθούσες να με κάνεις να γελάσω?

Κοιτάζω συνεχώς πίσω.
Αυτά συνήθως τα κρατάω μόνο για μένα.
Είναι καλύτερα έτσι, το ξέρεις.

Τελικά, οι πρόσφατες απώλειες δε με πονάνε και τόσο.
Σε σχέση. Πάντα.

Ποτέ δε φανταζόμουν ότι για λίγα δευτερόλεπτα θα μπορούσα να χαλάσω όλη μου τη ζωή.
Θα μου πεις, οι περισσότεροι άνθρωποι αυτό δεν κάνουν?
Μα δεν είναι παράλογο?
Είναι μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Λίγο πριν δεν το ξέρεις, λίγο μετά δεν υπάρχεις για να σε νοιάζει. Δεν ξέρω, το σκέφτομαι ακόμα.

Είμαι αισιόδοξη.
Νιώθω καλύτερα.
Κι αυτές τις "απρόβλεπτες συναισθηματικές απειλές" (πού το σκέφτηκα κι αυτό, ήθελα να'ξερα) θα τις παλέψω.

Αλλά μετά, τι θα 'χω να φοβάμαι?

Σκόρπια για τότε.

2010-01-17T17:50:00.004+02:00

Φτάσαμε και στο πλαίσιο.
Πολύ ψηλούς τοίχους έχει ρε παιδάκι μου.
Η λέξη πλαίσιο μου φέρνει στο νου κορνίζες.
Με στενεύει.

Δεν είναι αλυσίδα, έχει αρχή. Τέλος δεν ξέρω.
Να πάμε στην αρχή τότε.

Όλο πίσω κοιτάμε. Και πού αλλού να κοιτάξουμε θα μου πεις.
Σωστά.
Όλα εκεί πίσω βρίσκονται.
Και πονάνε, αχ, να' ξερες πόσο πονάνε.
Οι απώλειες, βεβαίως.

Έχω κολλήσει εκεί. Που ήμουν κοριτσάκι.
Και μου φαινόσουν τόσο μεγάλος.
Ήθελα τόσο πολύ να με κλείσεις στην αγκαλιά σου.
Πόσο διαφορετικά θα χειριζόμουν τα πράγματα τώρα.
Η σκέψη αυτή είναι πολύ επικίνδυνη ξέρεις. Γενικά.

Εντάξει, θα μάθουμε να ζούμε παρέα.
Όχι απ' το χέρι όμως. Ο καθένας μόνος του.
Δίπλα, πίσω, μπρος, αλλά όχι απ' το χέρι.
Κάπως έτσι θα ήθελα να ήταν.
Να μπορώ να γυρίζω το κεφάλι μου πού και πού, να βεβαιώνομαι πως υπάρχεις.
Αλλά δεν.

Όσο για τα πλαίσια, τους τοίχους, τις κορνίζες, μέχρι πριν λίγο δεν είχα επίγνωση πως υπάρχουν. Και μόνο που τα κοιτάζεις, αλλάζουν ε?
Ναι, και μ' ένα σφυράκι στο χέρι, κάτι θα γίνει.
Σιγά- σιγά.

Τι ερώτηση.

2010-01-14T22:51:00.002+02:00

Αχ πώς αντέχεις χωρίς να έχεις αυτό που αγαπάς,
και δίχως ν' αγαπάς αυτό που έχεις.

Τι να πω

2010-01-14T21:49:00.000+02:00

Τα γράμματά μου.

2009-12-21T10:11:00.001+02:00

Α! Ήρθε το αύριο :)

2009-12-18T00:17:00.002+02:00

Γιατί το χαμόγελο είναι πάντα προϊόν "σκασμού", έτσι?

Αφιερωμένο σε όλους τους παίζοντες :)

2009-12-18T00:08:00.002+02:00

Και αύριο βλέπουμε :)

Σε κανέναν.

2009-12-17T12:08:00.003+02:00

"-Δε φτάνουν τα δικά μου.
Νιώθω και των άλλων.
Καζάνι που βράζει, δίκιο έχεις.
Αλλά σε ποιον να το πω που να μη με περάσει για φαντασμένη.
-Σε κανέναν".

Ανυπομονησία.

2009-11-16T21:38:00.004+02:00

Κρίσιμες στιγμές.

Κρίσιμες αποφάσεις.

Κρίμα...

2009-11-12T12:48:00.001+02:00

...που δεν μπορώ να ξεχωρίσω γιατί δεν με πείθεις: επειδή έτσι μου λέει η διαίσθησή μου ή επειδή έμαθα να είμαι καχύποπτη.

Φίλες.

2009-11-10T15:07:00.003+02:00

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"Δώσ’ μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου."
Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
Δε γίνεται.
Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"
δεν παραδίνεται.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ’ αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,
σέρνεται απάνω μου
τον έρωτα να ζήσει.

Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,
και όλα γύρω μου φωνάζουν
"είμαι μόνη".

Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δε σ’ ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,
μοναχικές γυναίκες που πονούν.

Μια άλλη ματιά.

2009-11-03T14:25:00.004+02:00

Όσα μου είπες και δεν μπόρεσα ποτέ να καταπιώ.
Όσα ήθελα να πω και δεν κατάφερα.
Σταθήκαν εκεί, στο λαιμό μου απ' έξω.
Και έγιναν αρρώστια.

Μαζέψαμε λοιπόν όλα αυτά τα ενθύμια.
Και τα στείλαμε στα σκουπίδια.
Όπως κάνουμε με τα γράμματα, τα δώρα,
τις αφιερώσεις και τις φωτογραφίες.

Ελπίζω τώρα πια να απαλλάχτηκα από σένα.
Κι αυτά τα ελάχιστα υπολείμματα που πάντα μένουν,
να είναι μόνο αχνές και θολές αναμνήσεις.

Μια βίδα ακόμα.

2009-10-21T14:17:00.002+03:00

Αυτή η επιμονή ορισμένων ανθρώπων να καθορίζουν τις ζωές των άλλων και να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό τους, μου φαίνεται παράλογη.
Αυτή η επιμονή η δική μου μην τυχόν και πάρει κανείς καμιά απόφαση για μένα, θα έπρεπε να μου φαίνεται παράλογη?

Άλλη μια.

2009-10-12T14:54:00.004+03:00

Αφιερωμένο στον εαυτό μου - και σε όσους ψυχοθεραπεύονται (ή το προσπαθούν).

To πλουσιόπαιδο.

2009-10-09T11:15:00.002+03:00

"Μην πεις τίποτα", μου είπες. Λες και ήξερες ότι ετοιμαζόμουν να σου πω πως δε φταίει ποτέ μόνο ένας. Τα θελες κι εσύ...
Τέλος πάντων, δεν είπα τίποτα.

Αφιέρωση.

2009-09-29T11:43:00.005+03:00

Αφιερωμένο στον X2.
(το παράθυρο των σχολίων εννοείται) :p

Μόνο για λίγο.

2009-09-24T21:03:00.004+03:00

Δεν θυμάμαι, δεν σκέφτομαι.
Μόνο αισθάνομαι.
Έχω γύρω μου όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους.
Νιώθω κάτι ξεχωριστό για τον καθένα απ' αυτούς.
Μια ξεχωριστή αγάπη.
Να είμαι κι εγώ άραγε μοναδική για τον κάθε έναν απ' αυτούς?

Είναι ωραία εδώ.
Από αγκαλιά σε αγκαλιά.
Θα μείνω για λίγο.

Συναυλιακά.

2009-09-16T11:23:00.006+03:00

Καταλαβαίνω τους λόγους.
Ωστόσο δεν θα πήγαινα ποτέ.
Πρώτον και κυριότερον, γιατί τα τραγούδια του έχουν αξία επειδή τα τραγούδησε αυτός. Με άλλη φωνή, όσο καλή και να' ναι, είναι κάτι άλλο. Πάντως δεν είναι Καζαντζίδης.
Είναι άνιση η σύγκριση, αλλά γίνεται. Εξάλλου τα περισσότερα είναι τόσο δικά του, τόσο συνδεδεμένα με τη φωνή του, που αν τα ακούσεις από άλλον, σε ξενίζει. Πολύ.

Δεύτερον εξίσου σημαντικό, τα τραγούδια αυτά δεν είναι για συναυλίες κατά τη γνώμη μου.
Δεν μπορείς να τραγουδάς

" Νιώθω μια κούραση βαριά
στο σώμα μου και στην καρδιά
και δε μου κάνει όρεξη ούτε να κουβεντιάσω
όλα τα έχω βαρεθεί
θέλω να ξαποστάσω

Κουράστηκα, τσακίστηκα
δε θέλω πια να ζήσω
ας κοιμηθώ παντοτινά
να μην ξαναξυπνήσω

Με κατατρέξανε πολλοί
και με ποτίσανε χολή
τα πιο μεγάλα βάσανα
μου φόρτωσαν στον ώμο
απελπισμένος σέρνομαι
μέσα στον ψεύτη κόσμο

Είναι τα ντέρτια μου πολλά
πικρό το δάκρυ μου κυλά
έτσι που με κατάντησαν
τι άλλο πια να πάθω
για πάντα θα ξεκουραστώ
μες στον υγρό μου τάφο"

παρέα με άλλους καμιά σαρανταριά χιλιάδες.
Δεν μπορείς να τα ακούς και να μη σε αγγίζουν, τότε γιατί πας.

Δεν ξέρω τι τραγούδι να πρωτοανεβάσω, και δεν νομίζω πως έχει και νόημα.
Τα τραγούδια αυτά είναι για μοναξιές.
Αν όχι για έναν, το πολύ για δυο.
Αν ούτε δυο, άντε για μέρη μικρά, σκοτεινά και καπνισμένα.
Πόσοι να χωρέσουν εκεί μέσα?

Έτσι το νιώθω, έτσι και δεν πάω.
Να με συγχωρείτε.
Πρόκειται για μια σχέση που δεν θέλω να τη μοιραστώ.
Ιδίως με κάτι κυρίες με γκουτσι και πράντα, τίγκα τα χέρια στα βραχιόλια και τα διαμαντικά που θα χειροκροτάνε στο ρυθμό και θα τραγουδάνε "Θεε μου τη δεύτερη φορά που θα 'ρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δε θα ξαναγαπήσω". Ή ακόμα χειρότερα, "δουλεύω μεροκάματο Δευτέρα μέχρι Σάββατο, κι αν είμαι φτωχαδάκι, παράβλεψε λιγάκι".
Προτιμώ σπίτι μου.

Όχι πάλι.

2009-09-09T14:16:00.004+03:00

Το μάθημα πληγωμένος εγωϊσμός το έχω περάσει.
Με άριστα.
Μπορώ ακόμα να σου αραδιάσω ολόκληρα αποσπάσματα.
Είναι απ' αυτά που δεν ξεχνιούνται.
Μην πας να με δελεάσεις με την εισαγωγή.
Δε μου λέει τίποτα.
Δεν το ξαναδιαλέγω γιατί δεν υπάρχει τίποτα να μάθω.
Γιατί πάλι θα το περάσω.
Κατάλαβες?

Γράμμα 1ο

2009-09-08T15:39:00.001+03:00

Αγαπημένε μου παππού,
ξεκινάω να σου γράφω για τη ζωή μου στην Αθήνα όπως σου είχα υποσχεθεί. Ξέρεις ήδη πως μένουμε σε ένα διαμέρισμα, σε μια πολυκατοικία, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ. Για να καταλάβεις τι είναι η πολυκατοικία, φαντάσου πολλά σπίτια το ένα πάνω στ’ άλλο, και το ένα δίπλα στ’ άλλο, μπορεί και δέκα ή είκοσι στο σύνολο, που φτάνουν τους επτά ή οκτώ ορόφους σε ύψος.
Τα σπίτια είναι ενωμένα το ένα με το άλλο, κάτι που σημαίνει πως πολλές φορές ακούμε τους διπλανούς ή τους από πάνω μας κι εκείνοι το ίδιο. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε, να μην φωνάζουμε, να μη γελάμε πολύ, να μην παίζουμε δυνατά, να μην τρέχουμε μέσα στο σπίτι, να μην βάζουμε δυνατά την τηλεόραση ή τη μουσική, γιατί μπορεί κάποιος να ενοχληθεί. Που ζούμε.
Το δικό μας σπίτι έχει μια κουζίνα, δυο υπνοδωμάτια, ένα σαλόνι και ένα μπάνιο. Εγώ δηλαδή με την αδερφή μου μένουμε στο ίδιο δωμάτιο και ο μπαμπάς με τη μαμά στο άλλο. Επίσης έχουμε κλείσει και ένα μικρό χώρο από το μπαλκόνι για να κάνει ο μπαμπάς γραφείο. Απ’ ό,τι έχω ακούσει να λέει ο μπαμπάς αυτό δεν είναι νόμιμο αλλά αφού το κάνουν όλοι γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς?
Στο σαλόνι δεν καθόμαστε πολύ, δεν αφήνει η μαμά γιατί θα λερώσουμε λέει. Ούτε και το τζάκι το ανάβουμε πολύ γιατί πάλι η μαμά φωνάζει ότι κάνουμε ατσαλιές, δεν είναι εδώ πέρα χωριό λέει. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτή η ελευθερία που έχουμε στο χωριό παππού, μπαίνουμε –βγαίνουμε στο σπίτι χωρίς να σκουπίζουμε τα πόδια μας, το τζάκι καίει όλη μέρα κι άμα θέλουμε ψήνουμε και καμιά μπριζόλα κι ας γίνεται ατσαλιά που λέει κι η μαμά, είναι πιο ωραία έτσι νομίζω, αλλά εδώ δεν είναι το ίδιο, καταλαβαίνεις, εδώ είναι διαμέρισμα και πρέπει να το κρατάμε καθαρό. Γιατί, δεν ξέρω.
Μπορείς τώρα να φανταστείς πως το σπίτι μας είναι ένα τσιμεντένιο κουτί μέσα σε ένα μεγαλύτερο τσιμεντένιο κουτί. Αυλές δεν έχουμε για να παίζουμε και στο μπαλκόνι δε χωράμε. Μέσα στο σπίτι όπως σου είπα πρέπει να κάνουμε ησυχία, και για να βγούμε στο δρόμο ούτε λόγος. Περνάνε συνεχώς λεωφορεία, αυτοκίνητα, μηχανάκια, άσε που μπορεί να μας κλέψει και κανένας.
Μάλλον γι’ αυτό όταν έρχομαι στο χωριό σου παίρνω το μυαλό με τα παιχνίδια μου, τα τρεξίματά μου και τις ζαβολιές μου.
Εκτός από τις πολυκατοικίες υπάρχουν και οι μονοκατοικίες, με έναν ή δυο ορόφους, περίπου σαν τα σπίτια που έχουμε στο χωριό. Αυτές βέβαια δεν είναι και πάρα πολλές, ιδίως κοντά στο κέντρο της πόλης. Α, ναι, ξέχασα να σου πω. Υπάρχουν αυτοί που μένουν κοντά στο κέντρο και αυτοί που μένουν πιο έξω, μακρύτερα. Αυτοί συνήθως είναι οι πιο πλούσιοι, που έχουν αγοράσει μεγάλα χωράφια (οικόπεδα τα λέμε εδώ) και έχουν χτίσει αυτές τις μονοκατοικίες. Είναι πολύ πιο όμορφα από δω που μένουμε εμείς, αλλά αυτοί παππού έχουν άλλα προβλήματα. Σ’ αυτές τις περιοχές, που δεν είναι ούτε χωριά ούτε πόλεις, δεν έχει γείτονες, δεν έχει μαγαζιά, δεν έχει σχολεία, δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από σπίτια. Αυτό σημαίνει ότι για να αγοράσουν ψωμί ή γάλα πρέπει να πάρουν το αυτοκίνητό τους και να οδηγούν αρκετή ώρα μέχρι να βρουν φούρνο ή σούπερ-μάρκετ, για να πάνε στη δουλειά τους ή τα παιδιά στο σχολείο χρειάζονται σίγουρα καμιά ώρα δρόμο. Αυτό συμβαίνει και στο χωριό θα μου πεις, δε σου λέω και τίποτα καινούργιο.
Όπως και να’ χει παππού, είτε αυτοί που μένουν απομονωμένοι είτε εμείς που ζούμε στριμωγμένοι, γείτονες δεν έχουμε. Εκείνοι δεν βλέπουν κανέναν, εμείς βλέπουμε πολλούς αλλά δεν τους μιλάμε. Είναι πολύ απασχολημένοι οι άνθρωποι εδώ, όλοι μέρα τρέχουν και καμία όρεξη δεν έχουν να πιάσουν κουβέντα με αγνώστους. Θα μου πεις άμα μιλήσουν δε θα είναι πια άγνωστοι κι αφού μένουν δίπλα- δίπλα γιατί να μη μιλάνε? Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ και γι’ αυτό όποιον συναντάω στην είσοδο του λέω καλημέρα για να δω πώς θα αντιδράσει. Έχει πολλή πλάκα αυτό το παιχνίδι. Άλλος δε γυρίζει καν να με κοιτάξει, άλλος λέει μια καλημέρα με το ζόρι αλλά κάπως ενοχλημένος, άλλος χαμογελάει αμήχανα, κανένας πάντως δεν αντιδρά σαν φυσιολογικός άνθρωπος.
Στο χωριό αντίθετα, σου μιλάνε όλοι, είτε σε ξέρουν είτε όχι. Κι αν δε σε ξέρουν, σε ρωτάνε τίνος είσαι και σε μαθαίνουν. Απλά πράγματα.
Τέλος πάντων, για τους γείτονές μας θα σου μιλήσω μια άλλη φορά, σε αφήνω τώρα γιατί η μαμά φωνάζει πως είναι ώρα για φαγητό.
Θα σου ξαναγράψω σύντομα.

Σε φιλώ,
Η εγγονή σου

Πες κάτι.

2009-09-03T14:56:00.001+03:00

Δε φτάνει που γυρίσαμε, είναι ανάγκη να πάμε και για δουλειά?

Αλήθεια?

2009-08-04T17:05:00.002+03:00

Η αλήθεια του καθένα μετερίζι και σταθμοί
γιατί αυτό έχει θελήσει ή γιατί δε θα τολμήσει
δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Η αλήθεια του καθένα είναι η μόνη διαδρομή
και κυλάει σαν τα τρένα σε δυο ράγες μια γραμμή
κι εγώ μόνη μες στο πλήθος τις αλήθειες μας κοιτώ
πως παλεύουν να βρεθούνε
αλλά δεν το ομολογούνε
μοναχά για ένα χορό

Η αλήθεια του καθένα είναι η ίδια του η ζωή
η μεγάλη μοναξιά του είναι η βασίλισσα του
κι ό,τι του προστάζει αυτή

μουσική: Χάρις Αλεξίου
στίχοι: Φωτεινή Λαμπρίδη

Μου βάζετε ιδέες.

2009-07-24T15:40:00.005+03:00

"-Τι κάνουμε όταν δεν είμαστε σίγουροι για κάτι, όταν δεν θέλουμε να πούμε τίποτα, όταν νιώθουμε αμηχανία να το συζητήσουμε, όταν δεν ξέρουμε τι να σκεφτούμε?

-Δεν μιλάμε...

-ΤΟ ΖΟΥΜΕ"

Ασκήσεις αυτοσυγκράτησης.

2009-07-22T14:02:00.002+03:00

Πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.
Το μυαλό μου, ακόμα καλύτερα.

Μπορείς?

2009-07-02T20:19:00.004+03:00

" -Η απομυθοποίηση είναι κάπως σαν το θάνατο.
Ξέρεις σίγουρα ότι θα έρθει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να την αποφύγεις.

- Διαφωνώ. Μπορείς να την αποφύγεις: Να μην έχεις καμία προσδοκία απ' τους ανθρώπους".

Τώρα δα σκέφτομαι πως...

2009-06-29T21:34:00.001+03:00

... Η μοναξιά, η στεναχώρια κι η σιωπή δεν αντέχονται χωρίς μουσική.

Συγχαρητήρια.

2009-06-25T21:21:00.002+03:00

Έρχεται λοιπόν κάποια στιγμή που νιώθεις εντελώς άδειος. Που χάνεις την εκτίμησή σου για κάποιον άνθρωπο. Κι αν έρθει αυτή η ώρα, τότε πρέπει να φύγεις. Να τον αποχαιρετήσεις και να γυρίσεις σελίδα. Όμως πιθανόν το συμφέρον σου να είναι να μείνεις. Το οικονομικό σου συμφέρον. Γιατί το συναισθηματικό συμφέρον είναι να τα παρατήσεις.
Έρχεται λοιπόν αυτή η κρίσιμη στιγμή που θα αναγκαστείς να συμβιβαστείς, κι εσύ όπως και τόσοι άλλοι, επειδή δεν έχεις τα κότσια να πεις άντε γαμηθείτε θα ζήσω και χωρίς τα λεφτά σας, θα παω αλλού με λιγότερα, εδώ πάντως δεν κάθομαι γιατί δε σας γουστάρω. Γιατί οι στόχοι μας δεν είναι πια ίδιοι. Γιατί αν μείνω να δουλεύω με ανθρώπους που δεν εκτιμώ, θα πάψω να εκτιμώ και τη δουλειά την ίδια, και παρακάτω και τον εαυτό μου.
Το κάνεις γαργάρα όμως γιατί τα λεφτά είναι πολλά και κάθεσαι. Κάθεσαι και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως εσύ θα κάνεις τη διαφορά, πως εσύ δεν είσαι σαν αυτούς, πως μπορεί να είσαι ανάμεσά τους αλλά διαφέρεις και θα παλεύεις για να μην αλλάξεις.
Αυτό φοβάσαι. Μη γίνεις σαν αυτούς που περιφρονείς.
Είναι τόσο λεπτή η γραμμή ανάμεσα στην ανεκτικότητα και την αναξιοπρέπεια.
Αυτό φοβάσαι. Πως θα περάσεις απέναντι.
Εξάλλου όταν κάτι ξεπερνάει το όριο, το δικό σου όριο, το νιώθεις. Δε χρειάζεται ούτε να το εξηγήσεις, ούτε να συμφωνήσει κανείς μαζί σου. Το νιώθεις. Γυρίζεις στο σπίτι σου και δεν μπορείς να κοιμηθείς, έχεις ένα σφίξιμο στο στομάχι, θέλεις να κλάψεις και την ίδια στιγμή να σπάσεις ό,τι βρίσκεις μπροστά σου.
Θα το καταπιείς όμως. Για τα λεφτά. Γιατί δεν είναι εποχές για παραιτήσεις.
Οπότε θα πας πάλι αύριο, ηττημένος, μαζεμένος στη γωνία σου, νιώθοντας αδύναμος να παλέψεις γι' αυτά που θέλεις γιατί ξέρεις πως δε θα σ' αφήσουν. Οπότε σιγά-σιγά αρχίζεις να σκέφτεσαι πως δεν θα κάνεις αυτό το κάτι παραπάνω, γιατί αφού δε νοιάζονται αυτοί, γιατι να νοιαστείς εσύ. Θα αρχίσεις να κάνεις εκπτώσεις. Να κοροϊδεύεις. Να ανέχεσαι όσα σιχαίνεσαι. Αλλά θα έχεις άλλοθι. Αυτοί σε έφτασαν ως εδώ.
Και έτσι θα σε έχουν κάνει κι εσένα σαν κι αυτούς. Αυτούς που περιφρονούσες.
Έτσι αθόρυβα, θα έχεις περάσει απέναντι.

Mας υποχρέωσες.

2009-06-15T11:21:00.001+03:00

"Οι επιθυμίες και τα όνειρα για το μέλλον δε μπορούν να δημιουργήσουν εμμονές.
Οι εμμονές προκύπτουν από το παρελθόν. Εκεί να ψάξεις".

Μου βάζετε δύσκολα.

2009-06-03T11:22:00.004+03:00

"Προσπάθησα πολύ στη ζωή μου να είμαι ένας δημοκρατικός άνθρωπος.
Να αναγνωρίζω στους άλλους το δικαίωμα να είναι διαφορετικοί από μένα.
Οι περισσότεροι γύρω μου μου το αναγνωρίζουν και γι' αυτό σκέφτομαι πως μπορεί και να τα κατάφερα.
Αυτό που δεν κατάφερα είναι να αναγνωρίσω το ίδιο δικαίωμα και στον εαυτό μου.
Τις ιδιαιτερότητές μου τις ονομάζω αρρώστιες και προβλήματα.
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ τις ιδιαιτερότητές μου ώστε να μη γίνω ιδιότροπος, ώστε να μη βασανίζω τους γύρω μου και τελικά μείνω μόνος.
Για παράδειγμα, βλέπω κάποιον που είναι χαρούμενος και τον ζηλεύω χωρίς να ξέρω αν αυτό που φαίνεται είναι κι αυτό που νιώθει. Κι εγώ που δε νιώθω χαρούμενος, ταυτίζω το δικό μου βίωμα με τη δική του έκφραση. Κι έτσι, όταν έρχεται κάποιος και με ρωτάει, γιατί δεν είμαι χαρούμενος, σκέφτομαι πως έχω πρόβλημα.
Μπορείς άραγε να υπάρξεις χωρίς συγκρίσεις?"

Ακούω που να μην άκουγα.

2009-05-28T22:43:00.003+03:00

- Επί ένα χρόνο, ίσως και δυο, πήγαινα στο λογιστή μου και φίλο μου τα λεφτά για να πληρώνει τα φπα κι εκείνος τα' φαγε στο καζίνο, έδωσα στο συνεταίρο μου το μπλοκ των επιταγών μου να το επιστρέψει στην τράπεζα κι εκείνος το χρησιμοποίησε και τώρα σκάνε οι επιταγές η μια μετά την άλλη, ο αδερφός μου προσπάθησε να με εξαπατήσει όταν συνεταιριστήκαμε σε μια δουλειά, η πρώτη γυναίκα μου τα έφτιαξε με τον ξάδερφό μου όσο εγώ ήμουν μετανάστης, δεν ξέρω πια τι να θυμηθώ, με γαμάνε οι άνθρωποι σου λεω, εγώ τους εμπιστεύομαι κι αυτοί με γαμάνε ασταμάτητα μα εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό, το πρόβλημά μου είναι εσωτερικό, νιώθω μίσος, ποιος εγώ, το καταλαβαίνεις, νιώθω μίσος, θέλω να βάλω ανθρώπους να τους κάνουν τη μούρη κρέας, καταλαβαίνεις, δε γίνεται εγώ να νιώθω έτσι, δε γίνεται να θέλω να κάνω κακό, και κει πάνω σκέφτομαι ότι ό,τι και να κάνουν εγώ είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, ξέρεις γιατί? γιατί έχω αυτήν εδώ τη γυναίκα που είναι όλος μου ο κόσμος, που αυτοί τέτοια αγάπη ούτε καν να τη φανταστούν δεν μπορούν και λέω βρε δεν πα να γαμηθούν, ό,τι και να μου κάνουν εγώ θα έχω αυτήν εδώ τη γυναίκα και θα είμαι ετυχισμένος γιατί άλλη τέτοια αγάπη δε θα ξαναγίνει, μόνο μην πεθάνω με νοιάζει τώρα που τη βρήκα, κι ας κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί, ας με γαμάνε όσο θέλουν, εγώ θα στέκομαι εδώ, όρθιος, για να την αγαπάω, ακούς?

Ευχαριστώ.

2009-05-26T22:49:00.004+03:00

Χαμήλωσε το κόκκινο σύννεφο και είπε:
Μη χτυπάς τους χρόνους, δεν σημαδεύονται έτσι απλά.
Τα δώρα να' ναι για ευχαριστώ. Ποτέ για χρόνια πολλά.

Χαμήλωσε το κόκκινο σύννεφο κι έφερε τη σιγανή βροχή.

Όταν μεθάω εσένα σκέφτομαι.
Σου γράφω. Ξέρεις, αφού δε μπορώ να σημαδέψω τους χρόνους, προσπαθώ εσένα.

Οι θαλασσοπόροι δε σε γνώρισαν. Ακόμα χτυπιούνται με τα κύματα.
Εγώ ρίζωσα στον κόλπο σου, στο στήθος σου.

Όταν βρέχει εσένα σκέφτομαι.
Πώς γίνεται τα μάτια σου να φέγγουν τόση λύπη;
Και μια ερώτηση αμείλικτη. Δεν ξέρω ποια.
Και σίγουρα δεν μπορώ να απαντήσω.

Όταν απελπίζομαι εσένα σκέφτομαι.
Όλα μέσα μου σιγουρεύουν σιωπηρά.
Και μέσα σου.
Προτιμώ μέσα σου.

Όταν τελειώνω εσένα σκέφτομαι.
Εγκλωβίζομαι στο άπειρο.

Μαζί σου ζω απ' την αρχή.
Τον πρώτο μου και τελευταίο Έρωτα.
Τα σημεία στίξης. Τελεία, θαυμαστικό, ερωτηματικό.
Μαθηματικά. Όριο, άπειρο, συνέχεια.
Γεωμετρία. Κύκλος, σπείρα, αρμονία.

Όταν σχεδιάζω εσένα σκέφτομαι.
Γράφω με χοντρά γράμματα. Αραιά.
Δυναμώνω το ποίημα.

Όταν εσύ γονατίζεις εγώ υποκλίνομαι.
Τι να το κάνω το Θιβέτ όταν έχω δει το γυμνό σου κορμί;

Η αναπνοή σου είναι σαν τη θάλασσα.
Οικεία και απέραντη.
Φιλική κι επικίνδυνη.
Δική μου κι αιώνια.

Όταν ταξιδεύω εσένα σκέφτομαι.
Κι αντίστροφα.

Το κόκκινο σύννεφο είπε:
Δώρα μόνο για ευχαριστώ.

Για την κερδισμένη μου ζωή.
Ευχαριστώ.

Εις υγείαν.

2009-05-21T19:14:00.000+03:00

Το κατάστημα εορτάζει και έχει κέφια.

Με μαύρα γυαλιά.

2009-05-13T13:14:00.002+03:00

Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις, από την παιδεία, την υγεία, την οικονομία, την πολιτική, την τηλεόραση, μέχρι τα απλά καθημερινά πράγματα που τελικά καθόλου ασήμαντα δεν είναι, η συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων, η συμπεριφορά των οδηγών στους δρόμους, αυτοί που βρωμίζουν τον τόπο πετώντας σκουπίδια παντού, αυτοί που παρκάρουν όπου γουστάρουν, αυτοί που λαδώνουν και λαδώνονται, αυτοί που φοροδιαφεύγουν, όλα είναι ένα μεγάλο μπουρδέλο.
Ναι εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά είναι τόσο λίγες που μια απελπισία τη νιώθεις και σκέφτεσαι πως δεν υπάρχει τίποτα να πιαστείς για να πεις είμαι τυχερός που ζω σ’ αυτή τη χώρα, ακόμα και την πανέμορφη φυσική ομορφιά φροντίζουν να την καταστρέψουν με τα υπέροχα πολεοδομικά και άλλα σχέδια. Και λες τι θράσος πρέπει να έχει κάποιος για να λέει εμείς είμαστε οι δημιουργοί του πολιτισμού, ποιοι εμείς ρε ούφο τι σχέση μπορεί να έχεις εσύ με οτιδήποτε μπορεί να αφορά τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, φαν της γιουροπαπάρας και της πετρούλας.
Και λες να αντιδράσω ρε πούστη μου, να βγω στο δρόμο, να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να ξεκινήσω από τα πολύ μικρά, όσα μπορώ να αλλάξω στην καθημερινότητά μου, και τότε σε κοιτάνε σαν εξωγήινο ή σαν κορόϊδο κι εσύ επιμένεις γιατί στο κάτω- κάτω πολλάκις έχουμε πει πως μόνο στη συνείδησή σου απολογείσαι και όλα τα άλλα χέστα, αλλά όταν πρόκειται να αγωνίζεσαι και να παλεύεις τόσο πολύ και σε όλα τα επίπεδα, η ζωή καταντάει να είναι απλώς ένας αγώνας αντίστασης στην περιρρέουσα μαλακία, μαζεύεσαι σε μια γωνίτσα σαν το μυρμηγκάκι για να μη σε πατήσουν οι βάρβαροι που περνάνε και γαμάνε και δέρνουν γιατί το μόνο που μετράει είναι πόσα φράγκα και πόσο θράσος έχεις και είναι τόσο μα τόσο εύκολο να παρασυρθείς γιατί έτσι είναι οι συνάδελφοί σου, έτσι και κάποιοι φίλοι σου, έτσι οι συγγενείς σου, τέτοια όνειρα έχουν κι οι γονείς σου για σένα, και λες για κάτσε ρε φίλε, τι προσπαθώ να κάνω, να γίνω σαν κι αυτούς, γιατί δουλεύω και παλεύω για την προαγωγή και παλεύω για τα φράγκα, για να πάρω κι εγώ ένα σπίτι και μερικά αυτοκίνητα και να μην είμαι πια το μυρμηγκάκι? Γιατί δεν τους γράφω όλους στα αρχίδια μου να σηκωθώ να φύγω να πάω να βάλω τις ντοματούλες μου, να αγοράσω τις κατσικούλες και τα γουρουνάκια μου και να παλεύω και εκεί γιατί τελικά αυτό δεν το γλιτώνεις αλλά τουλάχιστον να παλεύω για πράγματα που γουστάρω και όχι για reports και για budgets και για του κώλου τα εννιάμερα, όχι ρε δεν το βάζω στα πόδια, επιλέγω να πάω εκεί που είναι η φύση του ανθρώπου να ζει, ναι ρε το βάζω στα πόδια γιατί έτσι όπως πάτε θα αρρωστήσω αν δεν είμαι ήδη άρρωστη και τούτο δω είναι το παραλήρημά μου.

Μάλλον.

2009-05-05T14:51:00.001+03:00

Κι ενώ όλα μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα,
αδυνατώ να πιστέψω πως δεν υπάρχει κανένα νόημα.

Photo: http://www.artgallery.com.ua/bigpicture.php?Artist=74&ID=007&lng=eng

Μερικά κάτι.

2009-04-29T14:33:00.001+03:00

Αυτό που ενθουσιάζει. Που γεμίζει.
Που όταν το κάνεις δεν νιώθεις κούραση, δεν καταλαβαίνεις πώς περνάει ο χρόνος, δε βλέπεις την ώρα να ασχοληθείς μαζί του, νιώθεις δημιουργικός, χρήσιμος, χαρούμενος.
Αυτό το κάτι λείπει.

Στο ταξίδι της επιστροφής με πήρε ο ύπνος.
Αυτό σημαίνει πως έστω και για μερικές ώρες, ο φόβος μου πήγε περίπατο.
Αυτό το κάτι μαγικό που συνέβη με ενθουσίασε, παρά το ότι την επόμενη μέρα ξαναγύρισα στα ίδια.

Κάθε φορά που τελειώνει μια συνεδρία, είμαι πολύ πεσμένη.
Ενώ κατά τη διάρκεια είμαι μια χαρά, αυτοσαρκάζομαι, γελάω και συζητώ με ενδιαφέρον, όταν φεύγω νιώθω απογοήτευση ή λύπη, δεν ξέρω.
Μπορεί να φταίει αυτό το κάτι που περιμένω να συμβεί, κάτι σαν θαύμα ή αποκάλυψη, και που δε λέει να έρθει.

Μόνο μια κατάλληλη ευκαιρία χρειάζεται για να καταλάβεις πόσο μικρόψυχοι μπορούν να είναι οι άνθρωποι. Πόσο ανάγκη έχουν τις αποτυχίες των άλλων για να νιώσουν δικαιωμένοι οι ίδιοι.
Αυτό το κάτι διακρίνεται στο βλέμμα τους αν προσέξεις. Και στον τόνο της φωνής τους ίσως, που προσπαθεί να πει λυπάμαι ενώ στην πραγματικότητα φωνάζει χαίρομαι.

Ο παππούς μου είναι στα τελευταία του. Είμαι ψύχραιμη γιατί τα ενενήντα του χρόνια με βοηθούν να δώσω μια εξήγηση.
Όμως αυτό το κάτι που μυρίζει θάνατο, όταν με πλησιάζει, νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό που με εμποδίζει να ανασάνω.

Ταξίδι.

2009-04-28T15:01:00.004+03:00

Μετανάστης νιώθω.
Γι' αυτό και το ταξίδι είναι πάντοτε ένα.
Πάντοτε το ίδιο.
Προς την πατρίδα.
Δεν επιθυμώ να γνωρίσω κανέναν καινούργιο τόπο
αφού δεν έχω καν χορτάσει τον τόπο μου.
Αφού είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του,
πώς να κοιτάξω αλλού?

Home.

2009-04-13T15:37:00.003+03:00

Φαίνεται πως δεν είμαι και τόσο νοικοκυρά.
Μαζεύτηκε βλέπεις πολλή σαβούρα.
Όμως παλεύω να τα τακτοποιήσω.
Να καθαρίσω, να πετάξω.
Κι ύστερα θα το στολίσω πάλι.
Ό,τι κι αν γίνεται
δεν παύει ποτέ να είναι το σπίτι μου.
Δεν παύεις ποτέ να είσαι το σπίτι μου.

Αχ.

2009-03-27T21:53:00.003+02:00

Κάθε βράδυ και σ' άλλο μαγαζί.
Η παραγγελιά όμως πάντα ίδια.

Όταν θα πω εγώ το αχ
θ' αναστενάξει η πλάση
Θα βγει ντουμάνι απ' την καρδιά
τον κόσμο να σκεπάσει.

Ούτε χόρευε, ούτε τραγουδούσε.
Όλοι ξέρανε. Αρκούσε ένα νεύμα για να αρχίσουν.

Έκλεισα πια το στόμα μου
και δεν αναστενάζω
γιατί μου καίει τα σπλάχνα μου
το αχ άμα το βγάζω.

Κάθε βράδυ.
Ματαίως.

Φτάσαμε?

2009-03-20T10:16:00.003+02:00

Μπήκαμε πολύ βαθιά μέσα στη σπηλιά.
Πετάξαμε έξω όσα εμπόδια βρήκαμε μπροστά μας.
Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι μαύρο.
Είναι άλλο ένα εμπόδιο? Μετακινείται?
Υπάρχει τίποτα από πίσω?
Είναι αυτό το τέλος?
Αν είναι αυτό το τέλος, θα πρόκειται για μεγάλη απογοήτευση.
Τόσος κόπος για να φτάσουμε σε τόση λύπη?
Ας μην το ξέραμε καλύτερα.

Είμαι πιο χαρούμενη τελευταία, λένε.
Είναι που κοιτάζω συνεχώς έξω.
Γιατί όσο κοιτάω μέσα, λέω καλύτερα να μην ήξερα.

Αυτό είναι.

2009-03-11T15:08:00.005+02:00

"Είδα τον άνθρωπο. Τον είδα άλλη μια φορά από μακριά, έτσι όπως μόνο από μακριά μπορεί κανείς να τον δει: χαμένο μέσα σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να χωρέσει τη ζωή του, τα όνειρά του, τις ελπίδες του, μέσα στο στενόχωρο και αγχωτικό τικ- τακ των δευτερολέπτων, αυτού του τέρατος που έφτιαξε για να τον υπηρετεί κι εκείνο έγινε αφέντης και κυρίαρχός του. Τον είδα να πνίγεται μέσα σε ένα θεόρατο βουνό από επιθυμίες που σηκώνει μπροστά του για να μη βλέπει τους τοίχους του κελιού που τον κλείνουν από παντού, στενεύοντας διαρκώς γύρω του τα περιθώρια, τον ελάχιστο χώρο και χρόνο που έχει επιτρέψει στον εαυτό του να ζήσει. Τον είδα σαν τον χασάπη να πετσοκόβει σε κομμάτια το εγώ του και να το πετάει στο βαθύ πηγάδι που χάσκει γύρω του, για να θρέψει τα σκυλιά του χρόνου και μετά να εκλιπαρεί να πάρει πίσω τον εαυτό του, με τα μάτια στραμμένα μπροστά, προσηλωμένα στον απύθμενο ουρανό του τίποτα που ονόμασε μέλλον και τον έντυσε με επιθυμίες για να μη χάσκει μπρος τα μάτια του το χάος της ανυπαρξίας του.

Από μακριά, παραδομένος στην αγνότητα του απόλυτου μυστηρίου, του ανεξήγητου "από που" και "προς που", του ακατανόητου υπάρχειν και του αμόλυντου ζειν, είδα τη φρίκη των υπέροχων επιτευγμάτων του ανθρώπου να τον καταβροχθίζουν. Και τον λυπήθηκα".

Έγραψε. O φίλος μου.

Δώρο μαχαίρι...

2009-02-16T19:41:00.004+02:00

...πήρα. Και το ακουμπάω εδώ.

Σου είπαν ψέματα πολλά
ψέματα σήμερα σου λένε ξανά
κι αύριο ψέματα ξανά θα σου πούν
ψέματα σου λένε οι εχθροί σου
μα κι οι φίλοι σου σου κρύβουν την αλήθεια
ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες
μα κι οι φίλοι σου σε ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν
πού πας με ψεύτικα όνειρα
πού πας με ψεύτικα όνειρα
καιρός να σταματήσεις
καιρός να τραγουδήσεις
καιρός να κλάψεις
και να πονέσεις
καιρός να δεις

Συνείδηση.

2009-02-13T09:44:00.003+02:00

Κάθε άνθρωπος πληρώνει ένα τίμημα για να είναι αυτό που είναι.
Ανεξαιρέτως.
Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι το συνειδητοποιούν και κάποιοι όχι.

Ακόμα μια απορία.

2009-02-10T21:20:00.003+02:00

Απροσεξία και ατσαλιά.

Τις οποίες τώρα βλέπω.

Φταίνε αυτές που υπάρχουν

ή εγώ που γύρισα να τις κοιτάξω?

Photo: http://photo.net/photodb/photo?photo_id=8575099

Μπορεί, στο τέλος.

2009-01-27T09:14:00.003+02:00

Όταν μέσα γίνεται χαμός, αδυνατείς να δεις τι γίνεται έξω.

Είναι σαν να βρίσκεται ο χειρούργος στο χειρουργείο, να έχει ανοίξει τον ασθενή κι εκείνη την ώρα να του πεις, βγες να δεις, έξω καίνε την Αθήνα. Υπάρχει περίπτωση να έρθει?
Εγώ βέβαια δεν είμαι ο χειρούργος, αλλά ο ασθενής, που περιφέρω το ανοιγμένο κορμί μου δεξιά-αριστερά.
Και τώρα πια, τώρα που αυτές τις πληγές τις έχει δει και άλλος ένας εκτός από μένα, μου φαίνεται ότι τις βλέπουν όλοι. Πηγαίνω στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα και νομίζω ότι ο περιπτεράς με κοιτάζει και σκέφτεται α την κακομοίρα, κοίτα πως είναι, θα πρέπει να πονάει παντού.

Εν τω μεταξύ, ευχαριστώ πάρα πολύ που ό,τι μα ό,τι κι αν έχω πει "δεν το καταλαβαίνω, μα πώς γίνεται", φροντίζει η ζωή να μου δίνει τις απαντήσεις με τον πιο άμεσο και κυνικό τρόπο.
Ό,τι κριτική κι αν έχω κάνει στη ζωή μου, έρχεται η ώρα να περάσω από το ίδιο σχεδόν στάδιο που περνούσε κι εκείνος που κατέκρινα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ που μου το ρίχνεις στα μούτρα έτσι, ωμά, για να μην έχω πια άλλες απορίες. Κι ας μη λεω να το πάρω αυτό το μάθημα. Ρίχνε εσύ.
Πού ξέρεις, μπορεί στο τέλος να πέσω κάτω, οπότε θα αδυνατώ να κρίνω ή να διατυπώσω άλλες απορίες.

Πολυτέλειες.

2009-01-24T09:54:00.002+02:00

-Με γεια το πρόβλημα, πού το κονόμησες?
-Το είχα από παλιά και είπα να το ξεθάψω.
-Ρε τι κάνει ο άνθρωπος άμα βαριέται.

Νιώθω τύψεις που έχω την πολυτέλεια να αυτοψυχαναλύομαι.

Επιστροφές.

2009-01-21T11:01:00.004+02:00

Έρχονται και ξανάρχονται οι αναμνήσεις.
Των ανολοκλήρωτων.
Των βιαίως διακεκομμένων.
Και τι να τις κάνω, δεν ξέρω.

Μια απ' τα ίδια.

2009-01-14T19:36:00.001+02:00

Πήγα, ήρθα, δεν έχω έρθει ακόμα, προσπαθώ να γυρίσω, καλύτερα να μη γυρίσω, βαριέμαι, νευριάζω. Θα ξεχαστώ, το υπόσχομαι.

Αβασάνιστα.

2008-12-24T08:27:00.003+02:00

Αναλαμβάνουμε ευθύνες.
Δωρεάν.
Εχεμύθεια πλήρης.

Ήρθαν.

2008-12-10T15:01:00.005+02:00

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πως σε θένε.

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε.

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν.

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν.

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα.

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.

Αηδία.

2008-12-09T13:58:00.002+02:00

Και ενοχές.

Ενθύμιο πρώτο (μέρος β').

2008-12-06T10:00:00.001+02:00

Στην πρώτη φράση αντέδρασε μ’ ένα χαμόγελο φανερής συγκατάβασης και κρυφής αυταρέσκειας. Ταυτόχρονα, έφτασε πάλι ως την άκρη της γλώσσας (τώρα δεν θυμάται πια αν πέρασε τα χείλη) εκείνη τη φράση που αναδευόταν στο στόμα του κάθε φορά που του απέδιδαν πονηρά χαρακτηριστικά: «μα, εγώ είμαι άκακος σαν αρνάκι…» και αστραπιαία θυμήθηκε το νέγρο επιβήτορα σε κείνο το απαγορευμένο, τότε, εφηβικό του μυθιστόρημα που στο τέλος εκδικείται για τη ράτσα του σκοτώνοντας την όμορφη κι ελαφρόμυαλη λευκή πιτσιρίκα.
Όμως, η δεύτερη τον ανακάτεψε όσο κι αν ο τόνος ήταν ζεστός, ευχάριστος και παραινετικός. Είχε ξανακούσει τα ίδια λόγια την προηγούμενη ακριβώς μέρα στη διάρκεια μιας συζήτησης ιδιαίτερα σημαντικής. Τότε τα είχε συνδέσει με κάποια προσωπικά του σχέδια και γι’ αυτό είχε φουσκώσει μ’ αισιοδοξία. Τώρα όμως, τα ‘νιωθε να στριφογυρίζουν εκεί ανάμεσά τους και ταράχτηκε. Στο κλίμα της οξυμένης ευαισθησίας που βρισκόταν, κάτι τέτοιοι ερεθισμοί ήταν πολύ εύκολο να τον ξεστρατίσουν.

Κοίταξε φευγαλέα το άλλο πρόσωπο, όπως το συνήθιζε κάθε που βρισκόταν σε αμηχανία. Τώρα πάντως, καλυπτόταν από το ξάναμμα του ποτού και της ατμόσφαιρας. Η μουσική έπαιζε δυνατά, τα πρόσωπα τριγύρω του ήταν πολλά και εύθυμα. Κάτι μουρμούρισε σ’ απάντηση θέλοντας να δείξει πως είχε καταλάβει, όμως, τίποτα δεν ακούστηκε. Στριφογύριζε το ποτήρι στα χέρια. Κάθε που τα παγάκια χτυπούσαν στο γυαλί ένα καινούργιο ερωτηματικό εμφανιζόταν. Τι εννοούσε πια μ’ εκείνο το «μέσα έξω», πού ήθελε να καταλήξει; Και στο κάτω- κάτω τι κίνητρα είχε και εισχωρούσε μέσα του; Γιατί πήγαινε πέρα από τους ρυθμούς που είχαν τα πράγματα, πέρα από κείνα που ζούσαν;

Ευτυχώς, ο ερωτηματικός βομβαρδισμός δεν κράτησε παρά δευτερόλεπτα. Πιάνοντας με την άκρη του ματιού του ένα μικρό οχύρωμα εκεί στο πλάι, έδωσε μια βουτιά, χώθηκε σ’ αυτό και γλίτωσε. Άλλωστε, ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι εκείνα τα λόγια δεν φανέρωναν αυξημένο ενδιαφέρον για το άτομό του;

Τώρα πια τίποτα δεν τον εμπόδιζε στη συνέχιση των σχεδίων του, έτσι τουλάχιστον πίστευε. Κι όλα γύρω τους προς αυτή την κατεύθυνση βεβαίωναν. Δεν έκρυβε την ευχαρίστησή του: Ο εαυτός του κατάφερνε να ξεφεύγει απ’ τις παγίδες, ακόμα κι απ’ αυτές που του ‘στηνε ο ίδιος. Οι άλλοι νοιάζονταν γι’ αυτόν. Το ποτήρι γέμιζε αδιάκοπα, χωρίς καν να το ζητάει. Η μουσική τον έπαιρνε μαζί της. Φιγούρες οικείς, γνωστές ή άγνωστες, ενσωματώνονταν διαρκώς στο χώρο. Η ένταση ανέβαινε κατακόρυφα.
Κατάφεραν να φύγουν λίγο πριν το κλείσιμο.

Φτάνοντας στο σπίτι άγγιζε κιόλας την υπερδιέγερση. Δεν έμεναν παρά τρεις, τέσσερις ώρες, είχαν ροκανίσει το χρόνο πίνοντας. Ήταν κάτι απρόβλεπτο, όμως έτσι έγινε και να το μετρήσει εκείνη τη στιγμή αδύνατο, ούτε καν το έβλεπε. Το μόνο που ένιωθε ήταν πως πλησίαζε να πέσει η αυλαία, και βιαζόταν…

Με οξεία ανυπομονησία βάλθηκε να ετοιμάζει το απολαυστικό αποκορύφωμα. Ήταν σχεδόν συγκινημένος, τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά.

Όμως….

Στην αρχή ακόμα του ταξιδιού, άβολα ακουμπισμένος στο δεξιό αγκώνα καθώς στεκόταν, ένιωσε ανήσυχα τα μηνύματα να καταφτάνουν από τη στομαχική περιοχή.

Την πρώτη φορά είχε ακόμα το κασκόλ στο λαιμό του.

Τη δεύτερη ήταν τελείως γυμνός, ούτε παντούφλες δεν πρόλαβε να βάλει.

Ενδιάμεσα, πεσμένος ανάσκελα στο κρεβάτι, σαστισμένος, κάτι ψιθύριζε αναθεματίζοντας τη μαρουλοσαλάτα.

Με μια τελική, στυφή γεύση στο στόμα σωριάστηκε εξουθενωμένος και βυθίστηκε στον ύπνο. Οι εξελίξεις φαίνονταν σίγουρες, ήταν στημένες (τουλάχιστον σ’ αυτό το τελευταίο τους στάδιο) κι όμως ξέφυγαν από κάθε έλεγχο σαν τρελαμένο φλιπεράκι. Από κει κι ύστερα η διατάραξη ήταν πλήρης, η μεγάλη παρεξήγηση γεγονός.

Εκείνη μόρφασε επιτιμητικά, γύρισε την πλάτη περιφρονητικά . Ακούς, να φέρεται με τόσο αηδιαστικό τρόπο τέτοια όμορφη ώρα…Να ξεπέφτει έτσι, να εκμηδενίζεται…Μάλιστα. Τον είχε διπλά παροτρύνει να ξανοιχτεί και απέναντί της και στη ζωή του γενικότερα, γιατί τον ζούσε κι έκρινε πως ήταν έτοιμος πια. Γι’ αυτό του χε πει κατά λέξη «γύρνα τα μέσα έξω, βγες» όμως δεν εννοούσε να βγάλει τ’ άντερά του, ο απαίσιος, και μάλιστα εκεί, μπροστά στα μάτια της… Τι εμπιστοσύνη μπορείς να έχεις σ’ ένα τόσο αδύναμο άτομο;

Το πρωί έφυγε βιαστικά αφήνοντας πίσω του ένα κενό όσο και το ξετιναγμένο στομάχι του.

Ένιωθε τόσο εξαντλημένος πετώντας που δεν τόλμησε ούτε καφέ να δοκιμάσει. Αρκέστηκε στην πορτοκαλάδα.

Για μια στιγμή καθώς κοιτούσε απ’ το παράθυρο, ένα σύννεφο εικόνες της προηγούμενης βραδιάς πέρασε μπροστά στα μάτια του.

Αυτόματα, ο ουρανός γέμισε χιλιάδες άλλα ανολοκλήρωτα, μισοτελειωμένα κομμάτια της ζωής τους. Την ώρα ακριβώς που για μια ακόμα φορά εκείνος έφευγε, εγκαταλείποντας τα γεγονότα στην τύχη τους. Χωρίς να ξέρει, δίχως να νοιάζεται (;) τι λένε.

Όπως και να ‘χει, το σίγουρο ήταν πως η ελάχιστα υποχωρημένη ζαλάδα του δεν άφηνε πολλά περιθώρια για έντονες πρωινές συγκινήσεις.

Βάλθηκε να σκαρώνει μιαν αφιέρωση για κάποιο γενέθλιο δώρο που ήδη κουβαλούσε μαζί του.

Είχε έμπνευση. Ταίριαζε κάτι όμορφο, ανάλαφρο. Χώθηκε μ’ ικανοποίηση (για πρώτη φορά από το προηγούμενο βράδυ) μες τις λέξεις που σημείωνε στο περιθώριο της εφημερίδας. Ήταν άνετα εκεί. Σαν να ‘παιζε κιόλας με το πρόσωπο που γιόρταζε.

Ακόμα και το σφιγμένο σαν γροθιά στομάχι του άρχισε να χαλαρώνει.

Ενθύμιο πρώτο (μέρος α').

2008-12-06T09:09:00.003+02:00

Για την τελευταία πράξη προϊδεαζόταν από νωρίς το απόγευμα. Επιθυμούσε, πρόβλεπε και χρειαζόταν ιδιαίτερης ποιότητας απολαύσεις, λήξη μεγαλόπρεπη του ταξιδιού του. Δεν ήταν μόνη υπεύθυνη γι’ αυτό η γνωστή προσήλωση στο τελετουργικό στοιχείο κάθε του σημαντικού ενεργούμενου. Το ίδιο επηρεαζόταν ισχυρά απ’ τον ερωτισμό που ανάδινε το γυμνό δωμάτιο – κι ήθελε να τον εξαντλήσει- ενώ αμέτοχος δεν έμενε ούτε ο καλά κρυμμένος του εγωισμός ζητώντας επίμονα τη γεύση του θριάμβου.

Δε δίστασε λοιπόν να δειπνήσει μόνος του λίγο πριν τη βραδινή έξοδο πέφτοντας, χωρίς να το ξέρει, σε μια ολέθρια παγίδα. Εξήγησε το κενό που ένιωθε στο στομάχι με όρους βιολογικούς κι όχι ψυχολογικούς, είπε «πεινάω» αντί «αγωνιώ» και πήρε το δρόμο σ’ αναζήτηση τροφής. Πίστευε πως εξυπηρετούσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα σχέδιά του δημιουργώντας ένα ισχυρό στομαχικό υπόβαθρο για ό,τι έμελλε ν’ ακολουθήσει. Έτσι μπήκε μάλλον μηχανικά και για πρώτη φορά σε κείνο το εστιατόριο που ως τότε καμία έλξη, ούτε καν περιέργεια δεν του’ χε προκαλέσει. Απλά ήταν το πιο κοντινό.

Εκτός από τη μίζερη συνοικιακή ατμόσφαιρα κάτι τον ενόχλησε και στην πρώτη επαφή με τη μαρουλοσαλάτα. Όμως οι ρυθμοί του δεν επέτρεπαν τέτοιους προβληματισμούς εννιά η ώρα το βράδυ. Αδιαφόρησε συνειδητά και για τα δυο είτε χαμογελώντας ειρωνικά στην είδηση πως το Μπούρτζι μετατρέπεται σε ξενοδοχείο πολυτελείας είτε προσπαθώντας να συγκεντρωθεί στη μελέτη ενός άρθρου για τις επιθέσεις που δέχονται τον τελευταίο καιρό οι ξένοι ανταποκριτές από μερίδα του τύπου.

Σαν γύρισε, ετοιμάστηκε γρήγορα, βιαστικά. Δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου ρούχα (η γιορτή ήταν βαθιά εσωτερική) φρόντισε μόνο να διώξει από την οδοντοστοιχία του τα ίχνη της μετριότατης ποιοτικά εξόδου. Ομολογούσε άλλωστε την αποτυχία του αρνούμενος να προσδιορίσει το τι έφαγε, παρά τις επίμονες ερωτήσεις που του έγιναν.

Ήθελε ν’ αρχίσει, οι ώρες τελείωναν, δεν προλάβαινε. Είχε πλημμυρίσει απ’ αυτή την αίσθηση γνέφοντας στο ταξί, γρήγορα όμως ξαναβρήκε την αυτοκυριαρχία του όταν, κρατώντας ένα ποτήρι στο χέρι, κήρυττε όρθιος την έναρξη της τελευταίας βραδιάς. Έμπαινε πλέον στην ουσία, ανέβαινε στη σκηνή.

Τη δεύτερη λάθος κίνηση την έκανε δημιουργώντας εξαιρετικά οικεία ατμόσφαιρα με τους δύο παλιούς, εφήμερους συνταξιδιώτες μιας εποχής ακραία ιδιόμορφης γι’ αυτόν. Ήρθαν και τον ασπάστηκαν δυο χρόνια μετά, τους είδε στον ίδιο δρόμο.

Δεν χρειάστηκε πολύ, κύλησε εύκολα ως τις σαράντα έξι τεκίλες κι ό,τι άλλο είχαν πιει στο μαγαζί ή το σπίτι τους μια μεγάλη Παρασκευή. Ξεχάστηκε εκεί, στην κραιπάλη. Ούτε καν έφερε στο νου του την εικόνα της επόμενης μέρας όταν κρατούσε πρωί πρωί τους τοίχους μην πέσει από την εξάντληση τρικλίζοντας μέσα στα στενά και διαλέγοντας τα πιο απόμερα σημεία για τη συνέχιση του εμετικού του οδοιπορικού.

Έτσι, είχε πια αποδεχτεί την παρουσία τους στη βραδιά του πιστεύοντας πως θα βοηθούσαν στον εντονότερο χρωματισμό της. Δεν αρνήθηκε να μεταφερθούν στο δεύτερο μπαρ, έστω για λίγο, γι’ αποχαιρετισμό.

Σε κάποια στιγμή, μέσα στο δικό του χώρο, ανεξάρτητα από τους άλλους δυο που γελούσαν ή ειρωνεύονταν πιο πέρα, άκουσα τούτα τα λόγια ειπωμένα μ’ ελαφρά μεθυσμένη κι ερεθιστικά ταραγμένη άρθρωση: «Ξέρεις πώς μοιάζουν τα μάτια σου τώρα? Σαν τα μάτια της αλεπούς…» κι έπειτα από λίγο «…Βγες επιτέλους, γύρνα τα μέσα έξω· κάντο και θα δεις…»

Αυτό ακριβώς.

2008-12-04T22:10:00.001+02:00

Σε ποιον να πω αυτά που θα' λεγα σε σένα.

Όλα οξύμωρα.

2008-12-03T22:10:00.004+02:00

Καλείς κάποιον ξένο να έρθει σε μέρη που δεν έχει πατήσει κανείς άλλος.
Του επιτρέπεις να ψάξει χωρίς να θέλεις.
Νιώθεις κενό ενώ γεμίζεις.
Νιώθεις ανάστατος ενώ τακτοποιείσαι.

Κάπως έτσι.

2008-11-27T23:08:00.003+02:00

Έρημη πόλη.
Άλλοι είναι άρρωστοι, άλλοι φυλακισμένοι, άλλοι βαριεστημένοι κι άλλοι φοβισμένοι.
Υπάρχουν κάποιοι λιγοστοί θαρραλέοι τύποι που κυκλοφορούν ακόμα αλλά κι αυτοί έχουν αρχίσει να βαριούνται.
Αναρωτιέμαι τι συνέβη. Διάφορα γεγονότα υποθέτω. Ένα σύννεφο που ήρθε κι έκατσε πάνω απ' αυτό τον τόπο κι έκρυψε τον ήλιο, κάποιες τρομοκρατικές ενέργειες, έλλειψη τουρισμού, απομονωμένος τόπος, άγνοια, αμέλεια.
Την επισκέπτομαι συχνά αυτή την πόλη. Προσπαθώ να πείσω μερικούς να βγουν έξω. Κάποτε έβαλα όλη μου τη δύναμη , τόσο που κόντεψα να πεθάνω, και φύσηξα για να φύγει το σύννεφο.
Ο ήλιος φάνηκε, αλλά ο κόσμος φοβάται. Είναι καχύποπτος.
Αυτός ο τόπος πρέπει να κατοικηθεί.
Να γιατρευτεί.
Δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να καλέσουμε ενισχύσεις.